บทที่ 1347

แทนที่จะมีท่าทีโกรธเหมือนแม่ของเธอ โจวเชียนหยุนดูเหมือนจะใจเย็นกับเรื่องนี้ “แม่คะ แค่หนูบริจาคไขกระดูก ไม่ได้แปลว่าเขาต้องบริจาคตับให้หนูนะคะ ตอนนั้นหนูแค่อยากช่วยชีวิตคน เขามีสิทธิ์ที่จะเลือกว่าจะช่วยหนูไหม และเขาก็ไม่จำเป็นต้องโดนตำหนิในสิ่งที่เลือก”

“ฉันแค่คิด… ว่าทำไมเธอถึงโชคร้ายนักนะ?” คุณนายโจวโอบกอดโจวเชียนหยุนไว้และร้องไห้ออกมา

โจวเชียนหยุนปลอบอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน “แม่คะ หยุดคิดเรื่องที่ทำให้ไม่พอใจเถอะนะคะ คิดถึงเรื่องที่ทำให้มีความสุขดีกว่า! ไม่ว่าจะเป็นวันที่ดีหรือร้าย มันก็แค่วันหนึ่งที่ผ่านไปตามปฏิทิน แล้วทำไมเราไม่ใช้หกเดือนที่เหลือนี้อย่างมีความสุขล่ะคะ?”

คุณนายโจวพยักหน้าพลางร้องไห้สะอื้น “ก็ได้… เรามาใช้… ชีวิตอย่างมีความสุขกันนะ… ฉันจะเลิกคิดถึงพวกคนไม่มีหัวใจพวกนั้น!”

โจวเชียนหยุนเช็ดน้ำตาให้แม่ของเธออย่างอ่อนโยน แทนที่จะไม่พอใจพระเจ้าที่ไม่ยุติธรรมเช่นก่อนหน้านี้ เธอเพียงเสียใจที่ตัวเองไม่สามารถใช้เวลากับแม่และอาหยันน้อยให้ได้มากกว่านี้

ในขณะเดียวกันนี้เองคงจื่ออินก็กำลังมองไปยังผู้ชายหน้าตาดูดีพอใช้ได้ซึ่งอยู่ในห้องส่วนตัวของคลับ

ผู้ชายคนนี้เป็นแฟนเก่าของเธอ แต่เธอเลิกกับเขาหลังจากที่หันไปจับเย่เหวินหมิง

“เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่ติดต่อกันอีกหลังจากเลิกกันว? ทำไมตอนนี้ถึงต้องอยากมาเจอฉันล่ะ?” คงจื่ออินกล่าวขึ้น

“ฉันไม่ได้อยากติดต่อเธอ แต่ช่วงนี้ฉันได้รับสายโทรเข้าที่น่าสนใจมา ฉันคิดว่าเธอน่าจะอยากได้ยินเรื่องนี้” โจวหยวนลู่พูดด้วยรอยยิ้ม

“สายโทรเข้า?” คงจื่ออินกล่าวอย่างสงสัย

“แม่ใหญ่โทรมา เธอพูดว่าลูกสาวเธอเป็นมะเร็งตับและต้องผ่าตัดปลูกถ่ายตับเพื่อรักษาชีวิตไว้ เธอบอกด้วยนะว่า ลูกสาวเธอเคยบริจาคไขกระดูกและอยากจะติดต่อกับคนที่เคยรับบริจาคไขกระดูกคนนั้นผ่านทางโรงพยาบาล เธออยากถามว่าเขาจะบริจาคตับให้ลูกสาวเธอได้ไหม” โจวหยวนลู่กล่าว

ยิ่งฟังคงจื่ออินก็ยิ่งขมวดคิ้ว สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเมื่อฟังจนจบ