บทที่ 136

“แล้วถ้าเป็นเช่นนั้น ตราบเท่าที่ผมต้องการ ผมสามารถทำให้เธอเปรียบได้กับผู้หญิงที่น่าจดจำในเมือง!" อี้ จิ่นหลี โต้กลับ

"อย่าลืมว่าพ่อของแกเสียชีวิตอย่างไร!” คุณท่านอี้ถ่มน้ำลายผ่านฟันลงพื้น

การจ้องมองของอี้ จิ่นหลี มืดลง “ผมยังไม่ลืม แม้ว่าผมจะอยากอยู่กับเธออย่างแท้จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะให้ชีวิตผมกับเธอ ผมไม่ใช่พ่อของผม ผมจะไม่ตายหรืออยู่เพื่อผู้หญิงนับประสาอะไรกับการถูกผู้หญิงควบคุม! "

“ฉันต่างหากคือคนที่ควบคุมได้เสมอ!"

คุณท่านอี้ไม่พอใจอย่างเยือกเย็น “วันนี้แกมาหาฉันเพื่อพูดอย่างนั้นเหรอ?”

“เปล่าครับ" อี้ จิ่นหลี ตอบ “ผมต้องการให้คุณปู่อยู่ห่างจากเธอ!"

คุณท่านอี้หรี่ตาลง แต่ยังคงทำหน้าตรงขณะที่เขาถามอย่างโกรธ ๆ ว่า "แกหมายความว่ายังไง? แกกำลังขู่ปู่ของแกอย่างนั้นเหรอ? เป็นไปได้ไหมที่ชายชราคนนี้จะไม่สำคัญเท่าผู้หญิง?"

"คุณปู่ ผมแค่บอกคุณปู่ มันไม่ใช่การขู่เลย" อี้ จิ่นหลี พูดพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ “ผมบอกให้คุณปู่อยู่ห่าง ๆ เธอ ไม่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเธอจะเป็นยังไง คุณปู่ก็ต้องอยู่ห่างจากเธอ แน่นอนผมไม่รู้ว่าผมจะตอบสนองยังไงถ้าคุณปู่แตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว ทำไมปู่ไม่ลองล่ะ? "

การแสดงออกของคุณท่านอี้เปลี่ยนไปอย่างหลีกเลี่ยงและในทันทีเขารู้สึกถึงความกลัวที่สั่นไหว

"นี่คือทายาทที่ฉันปลูกฝังเขาเติบโตขึ้นอย่างที่ฉันคาดไว้และอาจจะเกินกว่านั้น แต่เขาก็... ไม่สามารถควบคุมได้มากขึ้นเรื่อย ๆ !"

“แกชอบอะไรเกี่ยวกับหลิง อี้หราน?” เขาอดไม่ได้ที่จะถาม "มีหญิงสาวมากมายในเมืองเฉิน หลายคนมีทั้งความงามและสมอง มาจากภูมิหลังของครอบครัวที่ไร้เดียงสาในขณะที่บางคนมีความสามารถหลากหลาย แต่แกมีเพียงสายตาสำหรับผู้หญิงที่เคยเข้าคุก"

“อาจจะเป็นเพราะเธอโง่นิดหน่อย” อี้ จิ่นหลี พึมพำ

“โง่มากพอที่จะพาฉันกลับไปที่อพาร์ทเมนต์เช่า โง่พอที่จะพูดจากก้นบึ้งของหัวใจเธอถึงคนแปลกหน้า โง่พอที่ฉันจะรักเธออย่างสุดซึ้ง”