บทที่ 1374

“เป็นอะไรไหม? โอเคหรือเปล่า?” ตอนนี้เป็นอี้จิ่นหลีที่ตระหนกตกใจ ในนาทีที่เขาเห็นเธอตัวเอนไปข้างหลังเหมือนจะล้มลง เลือดของเขาดูเหมือนจะโดนแช่แข็งไป

หลิงอี้หรานตกใจจนหน้าซีด

เธอรู้ว่าตัวเองกังวลมาก เพราะถ้าเธอล้มลง เด็กในท้องของเธอทั้งสามคนก็จะตกอยู่ในอันตรายได้

“ฉัน... ไม่เป็นไรค่ะ” หลิงอี้หรานพูดหลังจากกลับมาตั้งสติได้

อี้จิ่นหลีช่วยประคองให้หลิงอี้หรานยืนได้อย่างมันคงและมองไป๋ทิงซินอย่างเย็นชา “ประธานไป๋ ช่วยระวังด้วย ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับภรรยาผมเมื่อกี้นี้ ผมจะทำให้ตระกูลไป๋หายไปจากเมืองไป๋แน่”

ไป๋ทิงซินตอบหน้าตาย “เหรอครับ? นายน้อยอี้ ดูเหมือนคุณจะมองตัวเองสูงส่งไปนะ ไม่ใช่แค่เมืองเฉิน แต่จะเข้าไปยุ่งกับเมืองเจด้วยเหรอ? นายน้อยอี้ ถ้าคุณทำให้ตระกูลไป๋หายไปได้ก็ลองดูสิ”

จากสถานการณ์ของระหว่างชายสองคนนี้ ในตอนนี้ดูเหมือนว่าสงครามจะเกิดขึ้นได้ทุกนาที

หลิงอี้หรานดึงอี้จิ่นหลีไว้และพูดว่า “พอแล้วค่ะ ตอนนี้เหลียนอีสำคัญที่สุดนะ!”

ขณะพูด เธอก็มองไป๋ทิงซินและพูดว่า “คุณต้องไปหาเหลียนอีให้ได้ในวันนี้ให้ได้เลยหรือไง?”

ไป๋ทิงซินไม่พูดอะไร แต่ความเงียบของเขาก็เป็นคำตอบเช่นกัน

“ฉันรู้ว่าฉันห้ามคุณไม่ได้ แต่ฉันขออย่างเดียว...” หลิงอี้หรานมองเกาม่านหลินซึ่งยืนอยู่ข้างไป๋ทิงซิน “คุณเกาจะไปที่โรงพยาบาลไม่ได้!”

“ถ้าฉันบอกว่าจะไปล่ะ?” เกาม่านหลินถามขณะเชิดหน้าขึ้น

อี้จิ่นหลีกล่าวเย้ยขึ้น “ในเมื่อภรรยาผมบอกว่าคุณไปไม่ได้ คุณก็อย่าได้เหยียบเข้าโรงพยาบาลเลย!”

สีหน้าของเกาม่านหลินเปลี่ยนไป เธอไม่ลืมว่าผู้ชายตรงหน้าเธอมีอำนาจมากล้นในเมืองเฉิน ที่นี่ไม่ใช่อาณาเขตของตระกูลเกาเลย