บทที่ 1389

เย่เหวินหมิงกลับมาได้สติและรีบจากไปพร้อมกับคงจื่ออินที่อยู่ในอ้อมแขน

นายท่านและคุณนายคงมองโจวเชียนหยุนด้วยสายตาอาฆาตพลางพูดหยาบคาย “อย่าคิดว่าเรื่องจะจบแค่นี้นะ จื่ออินของเราสำคัญกว่าเธอ!”

โจวเชียนหยุนมองตอบพวกเขาอย่างเย็นชาด้วยสีหน้าเฉยเมย แต่แขนของเธอก็ยังคงโอบกอดลูกชายไว้พลางกดหน้าของอาหยันน้อยให้ซบกับแขนของเธอ เพราะแบบนั้นเขาเลยไม่ได้เห็นภาพแผนการอันน่าเกลียดของพวกผู้ใหญ่

ในตอนที่เธอและอาหยันน้อยกลับบ้านไป โจวเชียนหยุนก็รู้สึกเหนื่อยจนหมดแรง

ขณะอุ้มหลานชายไว้ในอ้อมแขนหัวใจของคุณนายโจวก็สั่นไปด้วยความกลัว “เอาล่ะ ๆ สุดท้ายเธอก็ได้กลับมา” เธอกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น แต่โชคดีที่ลูกสาวและหลานชายของเธอกลับมาได้อย่างปลอดภัย

โจวเชียนหยุนถอนหายใจและพูดว่า “แม่คะ ช่วยดูอาหยันน้อยหน่อยนะคะ... หนูจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”

คุณนายโจวชะงักไปครู่หนึ่ง เธอสังเกตเห็นว่าใบหน้าของลูกสาวซีดขาวและเธอก็เอามือกดหน้าท้องด้านขวาของตัวเองเอาไว้ เธอรู้ในทันทีว่าลูกสาวของเธอน่าจะเจ็บอีกครั้ง แต่พูดแบบนั้นออกมาก็เพื่อไม่ให้อาหยันน้อยสังเกตเห็น

ดังนั้นคุณโจวจึงรีบกล่าวว่า “ได้จ้ะ ได้ รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”

โจวเชียนหยุนกลับไปยังห้องของตัวเอง และหยิบยาแก้ปวดที่ได้มาจากโรงพยาบาลกลืนลงไปแล้วนอนขดตัวบนเตียงรอให้ความเจ็บปวดผ่านพ้นไป

เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไม่มีทางจบลงง่าย ๆ แน่!

ด้วยสถานการณ์ที่ตระกูลคงสร้างขึ้นในวันนี้ จะเป็นการเสียของไปถ้าแผนที่วางไว้จบลงง่าย ๆ ไปแบบนั้น

แต่เธอทำอะไรไม่ได้กับร่างกายสภาพนี้

อีกเดือนกว่า เธอก็ต้องส่งอาหยันน้อยให้เย่เหวินหมิง

‘ตระกูลเย่จะปกป้องอาหยันน้อยได้ไหมนะ? ตระกูลคงจะทำอะไรกับอาหยันน้อย? อาหยันน้อยยังเด็กอยู่เลย! เขาปกป้องตัวเองยังไม่ได้ด้วยซ้ำ