บทที่ 1394

‘ทำไมต้องให้อาหยันน้อยได้ยินอะไรพวกนี้ด้วย?’

“แม่ฮะ พ่อเขา... เกลียดผมเหรอ?” เสียงเด็กน้อยของเจ้าตัวเล็กดังขึ้น ดวงตาสีเข้มของเขามองเย่เหวินหมิงจากนั้นก็มองโจวเชียนหยุน

เย่เหวินหมิงรู้สึกยุ่งเหยิงขึ้นมาในทันที

ดวงตาของลูกชายเขาในตอนนี้ไม่มีความรักความผูกพันอีกต่อไปแล้ว และมีเพียงความเจ็บปวดและห่างเหินแทน

จากนั้นเขาจึงตระหนักได้ในสิ่งที่ตัวเองพูดขึ้นในทันใด!

“เอา... เอาตัวเด็กไป!” เย่เหวินหมิงสั่งลูกน้องที่ตามเขามา

คนของเขาตอบรับและรีบอุ้มตัวอาหยันน้อยขึ้นมา แม้ว่าเด็กน้อยจะดิ้นหนีหรือตะโกนโวยวายแต่ก็ไม่มีประโยชน์

“คุณจะทำอะไรอาหยันน้อยน่ะ?!” โจวเชียนหยุนพูดอย่างโกรธเคือง และต้องการเอาลูกชายของเธอกลับมา ทว่าเย่เหวินหมิงกำแขนของเธอไว้อย่างแรง

“อาหยันน้อยเป็นลูกชายฉัน ฉันไม่ทำร้ายเขาแน่ แต่เธอ... เธอต้องไปขอโทษจื่ออินและครอบครัวตระกูลคงกับฉัน!” เย่เหวินหมิงกล่าว

ขณะพูดเขาก็ลากตัวโจวเชียนหยุนตรงไปยังทางออกของสวนเล็ก ๆ แห่งนี้ เขาสั่งให้คนของเขาสองคนจัดการเรื่องวุ่นวายที่นี่

อย่างไรเสียการโต้เถียงของพวกเขาก็เรียกความสนใจจากผู้คนที่อยู่รอบ ๆ พวกเขา

โจวเชียนหยุนเกือบสะดุดในขณะที่เย่เหวินหมิงลากเธอไปยังรถที่จอดอยู่ข้างนอกสวน เธอมองผู้ชายคนหนึ่งที่อุ้มอาหยันน้อยไปอีกทาง

“เย่เหวินหมิง คุณจะพาอาหยันน้อยไปไหน?! ถึงฉันจะตาย ฉันก็ไม่มีทางยอมให้เกิดอะไรกับอาหยันน้อยง่าย ๆ แน่!” ในตอนนั้นเธอมองเขาด้วยความเกลียดชัง ความขยะแขยง และหมดหนทาง