บทที่ 14

นั่นเป็นการตบหน้าเธอ

จ้าว ม่านเถียว รู้สึกโกรธและอับอาย เธอหันกลับออกไปทันทีโดยมีเหมียว เจียยู่ ติดตามเธอไปด้วย

หลิง อี้หราน รู้สึกราวกับว่าเธอกำลังชมดูการแสดง นาทีที่เธอก้าวออกจากตลาดเธอเห็นคนสองสามคนทุบรถที่ดูเหมือนจะเป็นของจ้าว ม่านเถียว

"เกิดอะไรขึ้นกัน? เธอทำให้ใครบางคนขุ่นเคืองและคน ๆ นั้นกำลังแก้แค้นหรือ?" หลิง อี้หราน ถาม

"ใครจะรู้ล่ะ!" อี้ จิ่นหลี ตอบขณะที่ดวงตาของเขาเปล่งประกายกับริมฝีปากที่เม้ม

ทันใดนั้น อี้ จิ่นหลี ก็หยุดเดิน หลิง อี้หราน หันไปมองเขาและเห็นว่าเขาดูซีดเซียว เขาดูตกใจขณะจับจ้องไปที่ป้ายรถเมล์

"เกิดอะไรขึ้น?" หลิง อี้หราน ถามด้วยความกังวล

“ปะ...เปล่า” อี้ จิ่นหลี ตอบเมื่อการแสดงออกของเขากลับสู่สภาวะปกติ ก่อนหน้านี้... เขาทำผิดพลาดกับผู้หญิงคนหนึ่ง คนที่ขึ้นรถไปหาผู้หญิงคนนั้น

ผู้หญิงที่ทิ้งสามีและลูกชายไม่สามารถปรากฏตัวในบริเวณนั้นได้

…

“จินอย่าเดินตามรอยฉันแม้ว่าลูกจะตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่งก็อย่ารักเธอทั้งใจ”

“สิ่งที่ไม่น่าเชื่อที่สุดในโลกนี้คือความรัก เมื่อเธอไม่รักลูกอีกต่อไปมันจะไร้ประโยชน์แม้ว่าลูกจะคุกเข่าต่อหน้าเธอก็ตาม

“จินวันหนึ่งเมื่อลูกตกหลุมรัก ลูกจะรู้ว่าใครบางคนในโลกนี้มีอำนาจในการควบคุมอารมณ์ของลูก เธอสามารถทำให้ลูกมีชีวิตอยู่หรือตายได้ อย่างไรก็ตามถ้าเป็นไปได้พ่อหวังว่าลูกจะไม่มีวันได้สัมผัสกับประสบการณ์นั้น"

“ไอ้นั่นใคร? ใครพูดเรื่องพวกนี้กับฉัน?”

"หยุดพูดเรื่องพวกนี้กับฉันได้แล้ว ไปจากที่นี่! มันหนาว... มันหนาวมาก... อย่าอยู่ที่นี่ ... ถ้าคุณอยู่ที่นี่ต่อไป… คุณจะแข็งตาย!"

"จิน ฉันกำลังจะจากไป ฉันไม่อยากได้ยินพ่อของนายบอกว่าเขารักฉันมากแค่ไหนและยังไม่สามารถให้ชีวิตแบบที่ฉันต้องการได้ ฉันทำดีที่สุดแล้ว"

"นั่นใครพูดกับฉันตอนนี้"

"อย่า... ไป... " "ใครที่กำลังพูดอยู่ตอนนี้? โอ้ นั่นเป็นเขา เขาขอร้องผู้หญิงคนนั้น ถ้าเธอจากไปพ่อของฉันจะ ... "

"อย่าไป! อย่าไป!" อี้ จิ่นหลี พยายามที่จะจับมือของเธอ แต่เขาไม่สามารถทำได้ บริเวณโดยรอบมืดลงและเขากำลังจะจมน้ำ เขารู้สึกแย่มากที่พบว่ามันยากที่จะหายใจ

เขาพยายามที่จะคว้าบางสิ่งแม้ว่ามันจะเป็นเพียงเส้นฟางก็ตาม!

ทันใดนั้นเขาก็จับอะไรบางอย่างที่อบอุ่น เสียงที่อ่อนโยนดังขึ้นข้างหูของเขาพร้อมกับพูดว่า "จิน จิน ฉันจะไม่ไป ฉันจะไม่จากไปไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว!"

"เสียงนี้... เป็นของพี่สาว เธอคือหลิง อี้หราน ผู้หญิงที่ขอให้ฉันเรียกเธอว่าพี่สาว!"

นาทีที่ อี้ จิ่นหลี ลืมตาขึ้นมา เขาก็เห็นใบหน้าที่สวยงาม ดวงตาอัลมอนด์สีดำของเธอเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ริมฝีปากสีชมพูของเธอเปิดและปิดราวกับว่าเธอกำลังพูดอะไรบางอย่าง

เธอกำลังบอกเขาว่าไม่ต้องกลัว!

เมื่อหลิง อี้หราน เห็นว่า อี้ จิ่นหลี ตื่นแล้วเธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกขณะที่เธอถาม "จิน เกิดอะไรขึ้น? นายฝันร้ายหรือเปล่า?"

อี้ จนหลี ปล่อยลมหายใจอย่างสับสน เขาไม่เคยฝันแบบนั้นมาระยะหนึ่งแล้ว เขาฝันว่าผู้หญิงคนนั้นทิ้งเขาและพ่อของเขาโดยไม่สนใจพวกเขา แม้ว่าพ่อของเขาจะรู้เรื่องนี้ แต่เขาก็ไม่ได้ห้ามเธอ เขาอกหักและยิ้มอย่างเจ็บปวด