บทที่ 1411

เมื่อเขาพูดแบบนี้สีหน้าของครอบครัวคงก็เปลี่ยนไปทันที

คงจื่ออินรู้สึกเย็นสันหลังวาบขึ้นมาและอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น ‘เขา... เขาหมายความว่ายังไง? หรือจะเป็น...’

“เหวินหมิง... ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าคุณหมายความว่ายังไง? ฉัน... ฉันจะไปหลอกคุณได้ยังไงคะ? ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ!” คงจื่ออินแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ทันใดนั้นน้ำตาก็รื้นในดวงตาของเธอจนดูน่าสงสารสุด ๆ

แต่เย่เหวินหมิงก็มองว่าการที่เธอแสร้งบีบน้ำตาแบบนี้ช่างน่ารังเกียจสิ้นดี

“เธอไม่เข้าใจเหรอ?” จู่ ๆ เขาก็หัวเราะออกมา จากนั้นเขาก็หยิบมือถือออกมาแตะสองครั้ง

จากนั้นมือถืออก็เล่นคลิปเสียงบันทึกการสนทนาระหว่างธนาคารไขกระดูกกับคงจื่ออิน

สีหน้าของสมาชิกตระกูลคงเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในตอนที่เสียงคงจื่ออินดังออกมา ใบหน้าของคงจื่ออินแดงก่ำขณะที่เหงื่อเม็ดโตผุดออกมาจากหน้าผากของเธอ

‘นี่เป็น... เสียงบันทึกที่หลิงอี้หรานพูดถึงเมื่อวันก่อนเหรอ? หลิงอี้หรานต้องเอาเสียงบันทึกนี่ให้เหวินหมิงแน่ ๆ !’ ความเกลียดชังของคงจื่ออินที่มีต่อหลิงอี้หรานมากขึ้นกว่าเดิม

“ดีจริง ๆ คงจื่ออิน เธอนี่ดีจริง ๆ...” เย่เหวินหมิงค่อย ๆ เดินไปที่เตียง ด้วยตาเรียวลึกของเขามองเธออย่างเย็นชาและมีความขุ่นเคืองอัดแน่นอยู่ภายใน “ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะหลอกฉันมาหลายปีขนาดนี้”

“คลิปเสียง... คลิปเสียงนี่มันของปลอม ไม่ใช่ของจริง! ฉันไม่ได้เป็นคนพูดนะคะ!” คงจื่ออินปฏิเสธ

“ไม่ใช่เธอเหรอ?” เย่เหวินหมิงฟาดหน้าคงจื่ออินอย่างแรงด้วยเอกสารข้อมูลในมือของเขา!

“ฉันไปเช็กกับหมอที่ธนาคารไขกระดูกมาเพื่อขอเปรียบเทียบเสียงของเธอกับเสียงในบันทึก แล้วมันก็เป็นเสียงเดียวกัน! คงจื่ออิน ตอนนี้เธอจะพูดอะไรอีกล่ะ?”

คงจื่ออินลนลานมาจนเกือบจะพูดตะกุกตะกัก “มีบันทึกนะคะว่าใครเป็นคนบริจาคไขกระดูก สืบดูคุณก็รู้... ว่าจริงไม่จริงที่...”