บทที่ 1440

“คุณไม่ได้เป็นคนตัดสินใจว่าลูกชายฉันจะอยู่หรือไม่อยู่” โจวเชียนหยุนกล่าว

เธอจับมือลูกชายไว้และตั้งใจจะจากไปเพื่อปลอบเขา อย่างไรที่นี่ก็มีผู้ปกครองอยู่มาก เธอไม่อยากให้เรื่องพวกนี้ทำให้อาหยันน้อยอับอายในอนาคต

ถึงอย่างนั้นพ่อแม่คนนั้นก็ตะโกนขึ้นมาว่า “ทำไมเราถึงต้องให้ลูกของเราเข้าเรียนในโรงเรียนเดียวกับลูกชายของอดีตนักโทษด้วย? ลูกนักโทษโตมามันก็คงเป็นนักโทษเหมือนกัน ของแบบนี้มันเป็นสายเลือด!”

เสียงนั้นดังพอให้ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ ได้ยิน ทั้งพ่อแม่ผู้ปกครองที่อยู่แถวนั้นต่างก็มองมา

โจวเชียนหยุนหยุดเดินและหันกลับมามองพ่อแม่คนนั้นอย่างเย็นชา “คุณมีสิทธิ์อะไรถึงได้พูดร้าย ๆ แบบนี้ออกมา? คุณพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเด็ก ๆ ด้วยซ้ำ ช่วยขอโทษลูกชายฉันด้วย ลูกชายฉันไม่เคยทำผิดกฎหมาย ส่วนคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาคาดการณ์อนาคตของเขาด้วยคำพูดร้ายกาจแบบนั้น!”

พ่อแม่คนนั้นตกใจกับท่าทีของโจวเชียนหยุน แต่ก็ยังพูดเหมือนคนปากร้ายต่อไปว่า “ขอโทษเหรอ? ทำไมฉันต้องขอโทษ? เพราะว่าเธอเคยเข้าคุกน่ะเหรอ?”

“คุณ...” โจวเชียนหยุนมองเขา การเข้าคุกเป็นแผลลึกในหัวใจของเธอ และยังเป็นจุดเริ่มต้นของความทุกข์ทรมานทุกอย่าง

ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาวิจารณ์ลูกชายของเธอแบบนั้น ไม่อย่างนั้นมันอาจจะเป็นแผลใจของเขาไปตลอดก็ได้

เธอจับมือลูกชายไว้แน่นขณะมองไปยังผู้หญิงตรงหน้า “ฉันจะฟ้องคุณ ถ้าคุณไม่ขอโทษ ไม่ว่าจะเสียเวลาเสียพลังมากแค่ไหน ฉันก็จะทำให้คุณต้องขอโทษลูกชายฉันให้ได้!”

เธอต้องทำเรื่องนี้ก่อนตาย บางทีนี่อาจเป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่เธอจะทำให้อาหยันน้อยได้