บทที่ 1448

บางครั้งโดยไม่รู้ตัว เขาก็หวังว่าเมื่ออี้หรานรู้ความจริงเข้าสักวันหนึ่งจะมีใครบางคนยื่นมือมาช่วยเขาด้วยเช่นกัน

...

โจวเชียนหยุนฟื้นตัวได้ดีหลังจากการผ่าตัด หลังจากสองวันในไอซียู เธอก็ถูกย้ายไปยังห้องพักผู้ป่วยปกติ แม้ว่าผลการผ่าตัดปลูกถ่ายจะออกมาสำเร็จแต่เธอก็ยังต้องมีการตรวจติดตามผลเช่นเดิม

ทุกครั้งที่โจวเชียนหยุนมองเห็นรอยแผลผ่าตัดตรงช่วงท้องด้านบนในตอนที่พยาบาลเปลี่ยนชุดให้ ความรู้สึกหลากหลายอย่างก็ผสมปนเปกันอยู่ในหัวใจเธอ

ไม่ว่าจะไม่พอใจเท่าไหร่ สุดท้ายตับในร่างกายของเธอก็เป็นของเย่เหวินหมิง!

แต่... บางทีเธอก็อาจจะรอด อาจจะได้อยู่ต่อ เพราะแบบนั้นแม่ของเธอก็ไม่ต้องเศร้าจากการเสียลูกสาวไปและเธอก็จะได้คอยดูอาหยันน้อยเติบโตขึ้น

ช่วงนี้อาหยันน้อยและคุณนายโจวคอยเป็นห่วงและคอยอยู่ข้าง ๆ โจวเชียนหยุนในโรงพยาบาล

หลิงอี้หรานมาเยี่ยมโจวเชียนหยุนบ้างเป็นบางครั้ง

“ฉันละอายใจจริง ๆ ที่ทำให้เธอเป็นห่วงเรื่องฉันตอนที่เธอก็กำลังท้องแก่อยู่” โจวเชียนหยุนกล่าวอย่างขอโทษ

หลิงอี้หรานควรจะได้พักเยอะ ๆ แต่เธอก็มาโรงพยาบาลแทบจะวันเว้นวัน

“พี่โจว พูดเรื่องอะไรกัน ถ้าวันไหนฉันมีปัญหา ฉันก็เชื่อว่าพี่จะพยายามช่วยฉันให้ได้มากที่สุดเหมือนกัน” หลิงอี้หรานกล่าว

ตอนนี้อาหยันน้อยง่วงเล็กน้อย ดังนั้นคุณนายโจวจึงอุ้มอาหยันน้อยไปยังส่วนรับแขกของห้องวีไอพีและกล่อมอาหยันน้อยให้นอนหลับ

ตอนนี้จึงเหลือหลิงอี้หรานและโจวเชียนหยุนอยู่กันตามลำพังในห้อง

หลิงอี้หรานลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมองโจวเชียนหยุนและพูดว่า “ฉันได้ยินจากจินว่า เย่เหวินหมิงจะเดินมาที่ประตูห้องพี่ในช่วงสองวันนี้ทันทีที่เขาลุกจากเตียงได้ แต่เขา... ไม่ได้เข้ามา”