บทที่ 1450

“จริงเหรอ? ถ้า... ถ้าวันหนึ่งเธอรู้ว่าฉันเคยทำร้ายเธอมาก่อน เธอจะไม่มีวันยอมรับฉันไม่ว่าฉันจะร้องขอให้เธอยกโทษมากแค่ไหนก็ตามเหรอ?” เขาถามคำถามนี้ด้วยความยากลำบาก ทุกคำดูเหมือนจะต้องเค้นออกมาจากคอ

หลิงอี้หรานหมุนตัวและมองชายตรงหน้าด้วยความสงสัย “จิน คุณเป็นอะไรไปคะ? ช่วงนี้ฉันรู้สึกว่าคุณไม่ค่อยสบายใจเลย”

อี้จิ่นหลีเงียบไป

‘ไม่สบายใจ... ใช่! ฉันไม่สบายใจจริง ๆ’

เรื่องของโจวเชียนหยุนและเย่เหวินหมิงทำให้เขาไม่สบายใจ เขากลัวว่าตัวเองจะเจอชะตากรรมแบบเดียวกัน

“ถ้าสิ่งที่ฉันพูดทำให้คุณไม่สบายใจ ฉันอธิบายได้นะ! ฉันแค่นึกถึงเซียวจื่อฉี แล้วรู้สึกมีอารมณ์ร่วมนิดหน่อยกับสิ่งที่พี่โจวพูด คุณไม่ต้องคิดมากนะคะ คุณจะทำร้ายฉันได้ยังไง? อีกอย่าง...” เธอเงียบไปครู่หนึ่ง

เธอยกมือขึ้นลูบคิ้วของเขาซึ่งดูเหมือนจะเปื้อนไปด้วยความเศร้าหมอง

“เราสัญญากันไว้แล้วว่าฉันจะยกโทษให้คุณตราบใดที่คุณร้องไห้ตรงหน้าฉัน ใช่ไหมคะ?” เธอจงใจพูดด้วยอารมณ์เบาสบายเพื่อกำจัดความเศร้าออกจากดวงตาของเขา

เป็นไปอย่างที่คิด หลังจากฟังคำของเธอดวงตาของเขาก็เป็นประกายเล็กน้อย

ความเศร้าหมองก็ดูเหมือนจะค่อย ๆ จางหายไป

“อี้หราน ความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอไม่มีวันเปลี่ยน ไม่ว่าในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”

เขาวางมือขวาของเธอไว้บนหัวใจของเขาและกระชับฝ่ามือของเธอแนบชิดกับอกเขา

“เพราะอย่างนั้นก็สัญญากับฉันนะ ว่าความรู้สึกที่เธอมีให้ฉันจะไม่เปลี่ยนไปเหมือนกัน!”

เธอกะพริบตา ‘ความรู้สึก... จะเปลี่ยนไป! เป็นสิ่งที่เธอได้เรียนรู้ในวันนี้ แต่จินก็ยืนยันว่าความรู้สึกจะไม่เปลี่ยนไป’

‘ความรู้สึกของฉันต่อเซียวจื่อฉีตายไปตามกาลเวลาและความเจ็บปวดแล้ว!

‘ฉันมีแค่จินอยู่ในใจ และความรู้สึกของฉันที่มีให้เขา...’