บทที่ 1470

อี้จิ่นหลีตอบ “มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ห่าวอี้เหมิงเลือกเธอมาเป็นแพะ หล่อนเล็งเซียวจื่อฉีเอาไว้แต่ว่าตอนนั้นเธอเป็นแฟนของเซียวจื่อฉี การให้เธอต้องรับผิดก็เป็นแผนที่สมบูรณ์แบบ”

หลิงอี้หรานรู้สึกขนลุกชัน กลายเป็นว่า ห่าวอี้เหมิงอยากจะยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว เธอไม่ได้โดนเลือกให้เป็นแพะรับบาปอย่างมั่ว ๆ แต่ว่าทุกอย่างถูกวางแผนไว้แล้ว หลิงอี้หรานหลับตาทำความเข้าใจข้อเท็จจริง ความจริงส่วนใหญ่จะโหดร้าย แต่บางทีเธออาจจะต้องเจอเรื่องที่ยิ่งเลวร้ายในภายหลัง ขนตาเธอสั่นไหวและมือเธอก็กำผ้าห่มผืนบางที่ห่มอยู่แน่น

หลังผ่านไปพักใหญ่ เธอก็ลืมตาขึ้นมองอี้จิ่นหลีอีกครั้ง “คุณช่วยฉันฟื้นคดีเพราะว่าไม่อยากให้ฉันได้รู้ความจริงใช่ไหม? ดังนั้นคุณเลยหาว่านหยวี่หมิงมาแล้วก็ทำให้ฉันเข้าใจว่านี่คือความจริงแล้ว?”

อี้จิ่นหลีตัวสั่นเล็กน้อย เขาค่อย ๆ เดินเข้ามาหาอี้หราน ยิ่งเขาเข้ามาใกล้เธอเท่าไร เธอยิ่งกำผ้าห่มแน่นขึ้นเท่านั้น ในที่สุดเขาก็มาหยุดอยู่ข้างเตียงและคุกเข่าต่อหน้าเธอ “ฉันขอโทษ ฉันคิดว่านั่นเป็นทางดีที่สุดที่จะปิดคดี”

เขาไม่คิดว่าตัวเองจะต้องพูดขอโทษมากขนาดนี้ แต่ว่าทุกวันนี้เขาเอ่ยขอโทษจนแทบนับไม่ถ้วน ทั้งตอนที่เธอตื่น และตอนที่เธอหลับสนิท

“ทำไมคุณถึงโกหกฉัน?” เธอสูดหายใจเข้าลึก เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ “คุณไม่จำเป็นต้องหาความจริงแล้วก็สืบสวนคดีนี้เพื่อฉันก็ได้ แต่ทำไมคุณต้องโกหกฉันด้วย? ทำไมคุณถึงให้ฉันคิดว่า ว่านหยวี่หมิงเป็นคนร้ายตัวจริง? ทำไมถึงช่วยห่าวอี้เหมิงปกปิด?”

ทุกคำถามของเธอเหมือนใบมีดคมกริบที่บาดใจเขาจนเจ็บปวดเกินทน “ฉันขอโทษ ขอโทษ…” อี้จิ่นหลีเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยแล้วขอโทษด้วยท่าทางสำนึกผิด “ตอนนั้นฉันกลัว กลัวว่าเธอจะทิ้งฉันไปถ้าเธอรู้ความจริง แล้วฉันก็กลัวว่าเธอจะไม่ยอมวางมือเรื่องนี้ มันเป็นทางเดียวที่ฉันจะมอบความยุติธรรมและล้างชื่อเสียงให้เธอได้”

หลิงอี้หรานยิ้มขื่นและรู้สึกว่าแสบจมูก “นี่คือวิธีที่คุณรักใครสักคนเหรอ? คุณรักฉันเลยหลอกฉันงั้นเหรอ?”