บทที่ 1471

”อี้หราน เธอบอกว่าไม่ว่าฉันจะทำผิดอะไรเธอก็จะอภัยให้ไม่ใช่เหรอ? เธอบอกว่าจะอภัยให้ฉันถ้าฉันร้องไห้ งั้นฉันจะร้องไห้ ฉันจะร้อง โอเคไหม? ฉันจะร้องนานเท่าที่เธออยากให้ฉันร้อง แล้วจะร้องหนักเท่าที่เธออยากให้ทำเลย ได้โปรดอภัยให้ฉันเถอะนะ” เขาพูด น้ำตาเอ่อในตาและเริ่มไหลพรากมาตามใบหน้าหล่อเหลาของเขา

หลิงอี้หรานรู้สึกเหมือนมีอะไรมากดทับหัวใจ และรู้สึกอึดอัด เธอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นเขาร้องไห้ในสถานการณ์แบบนี้

น้ำตาไหลพรากแก้มเขา หยดลงมาบนมือของทั้งคู่ ทำให้รู้สึกร้อน มือของเธออีกข้างที่เขาไม่ได้จับไว้อดไม่ได้ที่จะเคลื่อนเข้าไปหาใบหน้าของเขา แต่เมื่อมือของเธอสัมผัสใบหน้าที่เปียกโชกไปด้วยน้ำตาของเขา ความรู้สึกคลื่นเหียนที่หายไปนานก็กลับมา หลิงอี้หรานยกมือขึ้นปิดปากและผลักอี้จิ่นหลีออกไป เธอวิ่งที่ห้องน้ำ โน้มตัวเหนืออ่างล้างหน้าและอาเจียนออกมา เธอไม่อาเจียนแบบนี้มาตั้งแต่อาการแพ้ท้องหายไป แต่ว่าตอนนี้เธออาเจียนทุกอย่างออกมาหมดไส้หมดพุง

“อี้หราน” ได้เห็นหลิงอี้หรานอาเจียนแบบนี้ อี้จิ่นหลีก็ตระหนกทันที เขายกมือขึ้นไปลูบหลังเธอโดยอัตโนมัติ ทำให้เธอยิ่งอาเจียนหนักขึ้น

“อย่า.. อย่าแตะต้องฉัน…” ในที่สุดหลิงอี้หรานก็ได้พักหายใจ เธอยกมือขึ้นปัดมือของอี้จิ่นหลี พอเขาไม่สัมผัสโดนตัวเธอ เธอก็ค่อย ๆ หยุดอาเจียน อี้หรานเงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้าซีดเผือดพร้อมเช็ดปาก เธอมองอี้จิ่นหลี ดวงตาเรียวรูปอัลมอนด์ของเธอดูมีประกายของการเสียดสี และเยาะหยันทั้งเขาและตัวเธอเอง

เธออ้าปากช้า ๆ และเขาก็ดูเหมือนจะเดาอะไรได้ ใบหน้าเขาหม่นหมองทันที “อย่าพูดนะ… อย่าพูดออกมา” ในหัวใจเขาโหยหวนอย่างบ้าคลั่ง แต่เขาก็ยังได้ยินเธอพูดออกมาพร้อมหัวเราะอย่างขมขื่น “ถึงฉันจะยอมบอกว่าฉันให้อภัยคุณ แต่ร่างกายฉันเหมือนจะไม่ยอม บอกทีสิ ว่าฉันควรทำยังไง ฉันควรทำยังไงดี”