บทที่ 155

หลิง อี้หราน เคยชินกับคนแบบนี้ พวกเขาดูถูกคนงานสุขาภิบาลและแม้ว่าพวกเขาจะล้มลงคนเดียวพวกเขาก็จะโยนความผิดให้กับพวกคนงานสุขาภิบาล

“ลืมไปเถอะพี่ซูมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร" หลิง อี้หราน พูดขณะที่เธอและพี่ซูกวาดถนนไปเรื่อย ๆ หลังจากเลิกงานแล้ว หลิง อี้หราน ก็เปลี่ยนชุด เธอพบสร้อยข้อมือเงินหนึ่งในกระเป๋าของเธอ

“สร้อยข้อมือเส้นนี้เข้ามาอยู่ในกระเป๋าฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?” หลิง อี้หรานรู้สึกงงงวย เนื่องจากเธออยู่ในกะกลางคืนจึงไม่ค่อยมีผู้คนอยู่ใกล้ ๆ เธอเก็บสร้อยข้อมือออกไปและตัดสินใจวางไว้ที่เคาน์เตอร์ของหายหรือพบเจอในวันต่อมา

เมื่อเธอกลับมาที่ห้องเช่าก็มืดและเงียบสนิท

ที่ผ่านมาเมื่อเธอกลับจากกะกลางคืนบ้านก็สว่างเพราะจินรอเธอมาตลอด อย่างไรก็ตาม เมื่อหลิง อี้หราน เปิดไฟ ห้องนั้นก็ว่างเปล่า เธอยิ้มอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อเธอนอนอยู่บนเตียงเธอก็หยิบสร้อยข้อมือออกมา มันต้องเป็นของเด็กและการออกแบบก็ดูธรรมดา เธอจำได้ว่าเธอเคยมีลักษณะคล้ายกันแบบนี้เมื่อเธอยังเด็ก

เธอสงสัยว่าสร้อยข้อมือไปอยู่ในกระเป๋าของเธอได้อย่างไร ทันใดนั้นเธอก็จำชายที่เข้ามาหาเธอในตอนกลางวันได้ สร้อยข้อมือนี้อาจเป็นของเขา

อย่างไรก็ตาม เพียงแวบเดียวเธอก็เห็นว่าสร้อยข้อมือนั้นดูไร้ค่า เธอสงสัยว่าชายคนนั้นจะกลับมาเพื่อตามหาหรือไม่ หลิง อี้หราน ถอนหายใจและตัดสินใจที่จะไม่เก็บมันไว้ เธอจะรายงานให้ศูนย์บริการสุขาภิบาลในวันรุ่งขึ้น

เธอไม่รู้ว่าชายที่พุ่งเข้ามากระเเทกเธอเป็นกลุ่มคนในห้องพักของโรงแรมหรือเปล่า เขาคือคนที่ทำร้ายและซักถามได้โดยพวกเขา

ชายคนนั้นเสียใจกับการกระทำของเขา เขาจะไม่ขโมยสร้อยข้อมือจาก กู้ ลี่เฉิน ถ้าเขารู้ว่าเขาจะมีปัญหาร้ายแรง จากกู้ ลี่เฉิน เขาคิดว่าเขาเป็นคนรวย เขาคิดว่าตัวเองโชคดีที่จับปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ได้