บทที่ 157

"เดี๋ยวนะ…” หลิง อี้หราน ตัวสั่น เธอมองไปที่ชายคนนั้นด้วยความสับสนมากยิ่งขึ้น เขารู้ได้อย่างไรว่ากำไลอยู่กับเธอ?

เธอพบมันในกระเป๋าชุดทำงานของเธอเมื่อเธอเลิกงาน

อย่างไรก็ตาม ชายคนนี้รู้ว่ากำไลอยู่กับเธอ จากนั้นเขาก็ค้นพบว่าเธออาศัยอยู่ที่ไหนและเข้าไปอยู่ในห้องเงียบ ๆ ...

ชายคนนี้เป็นใครในโลกใบนี้?

"คุณเก็บสร้อยข้อมือนี้ได้ คุณต้องการรางวัลอะไร? ตราบใดที่มันไม่มากเกินไปผมสามารถให้คุณได้" กู้ ลี่เฉิน ก้มหัวลงและมองลงไปที่ผู้หญิงตรงหน้าเขา

เขาวางแผนที่จะออกไปพร้อมกับสร้อยข้อมือโดยตรง แต่เมื่อเขาเห็นใบหน้าที่หลับใหลของผู้หญิงคนนั้นเขาก็ตัดสินใจที่จะอยู่ในบ้าน

เขาคิดว่าบางทีเขาอาจอยากเห็นว่าผู้หญิงคนนี้หน้าตาเป็นอย่างไรเมื่อเธอลืมตา

ตอนนี้เธอตื่นขึ้นมาแล้วจริง ๆ เธอมีดวงตาสีอัลมอนด์ที่สวยงามมากคู่หนึ่ง รูม่านตาที่ลึกและมืดตัดกับตาขาวอย่างชัดเจน ขนตาที่โค้งงอนขึ้นช่วยเพิ่มเสน่ห์ให้กับดวงตาคู่นี้

เมื่อดวงตาคู่นี้เปิดขึ้นการจ้องมองที่เกิดขึ้นนั้นเต็มไปด้วยความไม่แยแสที่ไร้ชีวิตซึ่งไม่ตรงกับอายุของเธอ

ราวกับว่าเธอผ่านความยากลำบากอะไรมามากมายและได้สูญเสียความมีชีวิตชีวาที่เธอควรจะมีไปแล้ว ตอนนี้ เธอยอมจำนนต่อชะตากรรมของเธอ

หลิง อี้หราน ไม่รู้ว่าชายที่อยู่ตรงหน้าเธอคือใคร อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าเขาจะมีอารมณ์คล้ายกับ อี้ จิ่นหลี

ในสถานการณ์ปัจจุบันของเธอ เธอไม่สามารถยั่วยุบุคคลเช่นนี้ได้เลย