บทที่ 16

ร่างกายของหลิง อี้หราน แข็งทื่อ เมื่อใดก็ตามที่เธอได้ยินชื่อของสองคนนั้นเธอรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังฝันร้าย!

เธอรู้จักแหวนเพชร 6 กะรัต อย่างที่เคยเห็นในข่าว แม้ว่าเธอจะพยายามหลีกเลี่ยงการอ่านข่าวเกี่ยวกับทั้งสองคน แต่เธอก็จะเห็นการพูดถึงเรื่องนี้เมื่อเธอใช้โทรศัพท์มือถือค้นหาข้อมูล

ย้อนกลับไปตอนที่เธอและเซียว จื่อฉี อยู่ในร้านเครื่องประดับเธอได้เห็นเพชรสีชมพู เซียว จื่อฉี เคยบอกเธอว่า "อี้หราน ถ้าคุณชอบผมจะซื้อให้คุณเป็นแหวนแต่งงานของเรา"

อย่างไรก็ตาม เซียว จื่อฉี และแหวนเพชรไม่ได้เป็นของเธอ

“อี้หราน... คุณกำลังจะกลับบ้านหรือเปล่า?” เสียงของชายคนหนึ่งดังก้องอยู่ในหูของ หลิง อี้หราน

หลิง อี้หราน เงยหน้าขึ้นและเห็นชายอายุประมาณ 30 ปี ยิ้มให้เธออย่างเขินอาย เขาไว้ผมสั้นและสวมเครื่องแบบของคนขับรถ

หลิง อี้หราน ผงะ ทันใดนั้นเธอก็จำได้ว่าเขาคืออากว๋อ คนขับรถของศูนย์บริการสุขาภิบาล

"ใช่ค่ะ" หลิง อี้หราน ตอบ

“ผมว่างให้ผมไปส่งคุณที่บ้านนะ” กว๋อ ซิ่นหลี่ พูดพร้อมกับรวบรวมความกล้าของเขา

หลิง อี้หราน จำที่พี่ซูได้บอกเธอว่า อากว๋อสนใจเธอ “อากว๋อพยายามจีบฉันหรือเปล่า?” อย่างไรก็ตามหลิง อี้หราน ไม่มีความตั้งใจที่จะมีความสัมพันธ์ใด ๆ

“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ” หลิง อี้หราน ปฏิเสธเขา

"ไม่เป็นไรครับ ผมมีรถผมสะดวกที่จะไปจะส่งคุณที่บ้าน" กว๋อ ซิ่นหลี่ กล่าวทันทีที่เขาพยายามครั้งที่สอง

"หึ! รถของคุณถูกเกินไปเธออยากนั่งรถหรู ถ้าคุณสามารถซื้อแหวนเพชรหกกะรัตให้เธอได้เธอจะให้เธอไปส่ง" ฟาง เชี่ยนเชี่ยน จากแผนกเก็บอุปกรณ์ กล่าวด้วยความอิจฉา

ใบหน้าของกว๋อ ซิ่นหลี่ เปลี่ยนเป็นสีแดงทันทีโดยไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

หลิง อี้หราน เหลือบมองไปที่ ฟาง เชี่ยนเชี่ยน และพูดว่า "ในกรณีนี้ถ้ามีใครประสงค์ที่จะไปส่งคุณที่บ้าน และคุณปฏิเสธเขา คงเป็นเพราะมันไม่ใช่รถหรูและไม่มีแหวนเพชรหกกะรัต! หรือคุณจะยอมรับใครก็ได้คนที่มีความประสงค์จะส่งคุณกลับบ้าน?”

“เธอ... " ฟาง เชี่ยนเชี่ยน พูดไม่ออกขณะที่เธอจ้องมองไปที่ หลิง อี้หราน

หลิง อี้หราน หันไปหา กว๋อ ซิ่นหลี่ และกล่าวว่า "ขอบคุณค่ะ อย่างไรก็ตามฉันอาศัยอยู่ใกล้ ๆ และคุ้นเคยกับการเดินกลับบ้านเป็นประจำ" หลังจากพูดอย่างนั้นเธอก็หันเดินออกกไป

ระหว่างทางกลับบ้าน หลิง อี้หราน ซื้อเนื้อสัตว์ไม่ติดมันและผัก หลังจากที่เธอกลับไปที่อพาร์ทเมนต์เช่า เธอก็ปรุงผักและโจ๊กเนื้อไม่ติดมันและทานอาหารเย็นกับ อี้ จิ่นหลี

“วันนี้ยังปวดท้องอยู่หรือเปล่า?” หลิง อี้หราน ถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่มันไม่เจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว" อี้ จิ่นหลี ตอบ

“กินยาต่อไปอีกวันเพื่อให้อาการคงที่ ในอนาคตนายต้องกินอาหารให้ตรงเวลา 3 มื้อ นายไม่สามารถแจกใบปลิวเพื่อเลี้ยงชีพได้ ไปหางานที่มั่นคงกว่านี้เถอะ” หลิง อี้หราน กล่าวต่อว่า "ให้ฉันช่วยหางานทางอินเทอร์เน็ตเพื่อดูว่ามีงานอะไรที่เหมาะสมสำหรับนายเอาไหม?"

"ไม่เป็นไร ผมจะมองไปรอบ ๆ นี้ " อี้ จิ่นหลี กล่าว “ถ้าพี่สาวอยากให้ผมได้งานที่มั่นคง ผมก็จะทำอย่างนั้น”

"เด็กดี!" หลิง อี้หราน ยกมือขึ้นแตะศีรษะของอี้ จิ่นหลี และยิ้มอย่างมีความสุข

เธอรู้สึกว่ามันวิเศษมากที่มีน้องชาย

อี้ จิ่นหลี ตกใจ เมื่อเขามองไปที่เธอดูเหมือนว่าจะมีชั้นหมอกปกคลุมดวงตาของเขา เมื่อ หลิง อี้หราน แตะศีรษะเขา เขารู้สึกว่าเธอปฏิบัติกับเขาเหมือนเด็กน้อย ไม่มีใครแตะศีรษะได้มานานเเล้ว

เมื่อตอนที่เขายังเด็กมากพ่อของเขาได้แตะศีรษะของเขาบอกเขาว่า "จิน ลูกต้องเข้มแข็ง ลูกต้องแข็งแกร่งกว่าใคร ๆ และไม่ใช่คนอ่อนแออย่างพ่อ"

“ถูกต้อง ฉันต้องเข้มแข็งและโหดเหี้ยมเท่านั้น การทำเช่นนั้นฉันจะได้ในสิ่งที่ต้องการและไม่ต้องลงเอยเหมือนเช่นพ่อ”

ปัจจุบัน อี้ จิ่นหลี ควบคุมอี้ กรุ๊ป ทั้งหมด ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเมืองนี้ เขามีทุกสิ่งที่ปรารถนาแต่เขาไม่พอใจ มันมีบางอย่างที่เขาต้องการ