บทที่ 162

เมื่อกี้นี้คนที่ถูกตบและคนที่ตบกลับสลับกัน

จง หรงหรง เอามือปิดหน้าและสีหน้าของเธอก็แสดงถึงความไม่เชื่อ “แก... แกตอบฉันเหรอ?”

“ก็คุณตบฉัน ทำไมฉันจะตบคุณกลับไม่ได้ล่ะ?" หลิง อี้หราน โต้กลับ แม้ว่าเธอจะต้องรับผิดชอบ แต่จง หรงหรง ก็จะไม่จบลงด้วยดี

“แกคิดว่าแกเป็นใคร? แกเป็นแค่คนดังอันดับสาม แกมีสิทธิ์อะไรมาตบฉัน?" จง หรงหรง แทบคลั่งด้วยความโกรธ

แม้ว่า หลิง อี้หราน จะไม่ใช่ "คนดัง" อย่างที่อีกฝ่ายเรียก ----

“แล้วคุณล่ะ คุณเป็นแค่คนดังตัวเล็ก ๆ เองและถ้าไม่ใช่เพราะ กู้ ลี่เฉิน คุณคิดว่าคุณจะเป็นอย่างที่คุณเป็นอยู่ในวันนี้หรือไม่? คุณวิ่งมาที่นี่ด้วยความลุกลี้ลุกลนในวันนี้เพียงเพราะคุณเลิกกับกู้ ลี่เฉินแล้ว คุณกลัวว่าจะต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณสร้างขึ้นจากความเต็มใจที่จะช่วยเหลือของผู้ชายคนนี คุณคิดว่าฉัน คุณเป็นคนที่ประเสริฐกว่าฉันจริง ๆ เหรอ?”

คำพูดเพียงอย่างเดียวของหลิง อี้หราน ทำให้ใบหน้าของจง หรงหรง แดงก่ำไม่ต้องพูดถึงว่าเธอกำลังถูกผู้สังเกตการณ์ จง หรงหรง รู้สึกว่าเธอกำลังจมดิ่งลงไปในหลุมลึกและลึกลงไปและเธอเกลียดคนที่อยู่ตรงหน้าเธอมาก เธอยกมือขึ้นและกำลังจะตบหน้าอีกครั้ง

แต่คราวนี้มือของเธอถูกใครบางคนคว้าไว้จากด้านหลัง

จง หรงหรง ตกใจ จากนั้นก็มีเสียงมาจากข้างหลังเธอ "หรงหรง คุณทำอะไร?"

ร่างกายของจง หรงหรง แข็งตัว เธอค่อย ๆ หันกลับมาและเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาแต่เย็นชา ดวงตาคมคู่หนึ่งกำลังมองมาที่เธอซึ่งหมดความอดทน

จง หรงหรง ตัวสั่นอย่างกะทันหันและความหนาวเย็นก็ไหลลงมาที่กระดูกสันหลังของเธอ เธอรู้ดีว่าเมื่อใดก็ตามที่ความไม่อดทนนี้เกิดขึ้นในดวงตาของกู้ ลี่เฉิน มันแสดงถึงความไม่พอใจอย่างที่สุดของเขา

“ลี่เฉิน ฉันเพิ่งได้ยินว่าคุณอยู่ที่นี่และฉัน... ฉันอยากเจอคุณ... " เสียงของจง หรงหรง ดังขึ้น