บทที่ 164

”ถ้าเป็นเธอ เธอคงไม่ร้องไห้"

ทันใดนั้นเขาก็โพล่งประโยคดังกล่าวออกมาและเธอไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไรสักวินาที

เมื่อความกลัวของเธอมาถึงระดับหนึ่งเธอก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนว่า "มันเป็นใคร? ผู้หญิงคนนั้นคือใคร?! กู้ ลี่เฉิน คนเดียวที่คุณรักคือ 'เธอ' ใช่ไหม? แต่คุณจะไม่มีทางได้'เธอ'มา ถ้าคุณไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่นไม่ช้าก็เร็ว 'เธอ' ก็จะเลิกแคร์ความรู้สึกของคุณเช่นกัน! "

กู้ ลี่เฉิน หยุดและหันกลับมา เขาจ้องมองไปที่จง หรงหรง ด้วยดวงตาอันเฉียบคมของเขา ในขณะนั้นมีอาการหนาวสั่นที่กระดูกในดวงตาที่เย็นชาของเขา เขามองเธอเพียงแวบเดียวก่อนจะเดินจากไป

จง หรงหรง ล้มลงกับพื้นทันที

สายตาของกู้ ลี่เฉิน ก่อนหน้านี้ทำให้ดูเหมือนว่าเขาต้องการฆ่าเธอ

เธอรู้ว่าเธอถึงวาระอย่างสมบูรณ์!

หลิง อี้หราน เดินออกจากร้านอาหาร หลังจากรู้สึกถึงลมหนาวบนผิวของเธอความรู้สึกแสบร้อนที่แก้มของเธอก็บรรเทาลงเล็กน้อย

คืนนี้เป็นเรื่องตลก

ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นญาติจากบ้านเกิดของแม่เธอโทร เมื่อเธอรับสายญาติก็บอกกับเธอทันทีว่าคุณยายของเธอได้รับการรักษาในโรงพยาบาลแล้ว

“อี้หราน ลุงของเธอ ลุงคนที่สองและป้าคนที่สามตลอดจนญาติผู้พี่ของคุณลูกพี่ลูกน้องคนที่สองและญาติผู้พี่ยังคงถูกควบคุมตัวตามที่ตำรวจระบุพวกเขาจะถูกจำคุกหลายปีหากพวกเขาขึ้นศาล ถ้าเป็นเช่นนั้นคุณยายของเธอจะไม่มีใครเห็นเธอ!"

โดยพื้นฐานแล้วพวกเขาต้องการให้หลิง อี้หราน มุ่งหน้าไปที่สถานีตำรวจเพื่อแจ้งข้อหาและให้ตำรวจปล่อยตัวญาติที่ถูกกักขังของเธอ