บทที่ 166

หลิง อี้หราน เข้าใจเพียงฟางเส้นสุดท้ายนี้และโทรไปที่หมายเลขนี้

เสียงเรียกเข้ายังคงเล่นต่อไปในขณะที่เธอรอให้อีกฝ่ายรับ แต่ไม่มีใครรับ

หลิง อี้หราน ไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้และโทรหาเขาอีกครั้งเป็นครั้งที่สองและครั้งที่สาม...

ในขณะเดียวกันผู้บริหารระดับสูงหลายคนอยู่ในสำนักงานของท่านประธานาอี้ในขณะนั้น พวกเขาเงียบและสายตาก็จับจ้องไปที่โทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าราคาถูก

ผู้จัดการระดับสูงทุกคนใน บริษัท รู้ดีว่าเมื่อไม่นานมานี้ประธานาธิบดีถือโทรศัพท์สองเครื่องมาด้วย หนึ่งคือโทรศัพท์มือถือที่เขามักจะใช้และอีกเครื่องหนึ่งคือโทรศัพท์สมัยเก่าราคาถูก

สำหรับที่มาของโทรศัพท์เครื่องนี้ของท่านประธานมีเพียงเลขาเกาเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่ถามเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นเลขาเกาจะยิ้มและปฏิเสธที่จะพูดอะไร

ดังนั้นผู้บริหารระดับสูงเหล่านี้จึงได้ทำการเก็งกำไรเกี่ยวกับโทรศัพท์รุ่นนี้เป็นการส่วนตัว ในอดีตเมื่อโทรศัพท์ดังขึ้นประธานอี้ก็มักจะหยิบมันขึ้นมาโดยไม่รอช้า

อย่างไรก็ตาม วันนี้โทรศัพท์ดังขึ้นเป็นเวลานานมาก โดยไม่คาดคิดประธานอี้ก็จ้องไปที่โทรศัพท์และไม่ได้หยิบมันขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลาของเขาถูกปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็ง

หัวใจของผู้บริหารเหล่านี้ไม่สามารถระงับความอยากรู้อยากเห็นของพวกเขาได้ขณะที่พวกเขามองไปที่เกา ฉงหมิง

ในขณะเดียวกัน เกา ฉงหมิง ซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ อี้ จิ่นหลี ก็มองไปที่โทรศัพท์ที่ดังขึ้นและเขาก็แอบกังวลอยู่ในใจ

มีเพียง หลิง อี้หราน เท่านั้นที่จะโทรไปยังโทรศัพท์เครื่องนี้

อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่วันที่เธอปฏิเสธนายน้อยอี้ไปแบบนั้น เกา ฉงหมิงซึ่งทำงานให้กับเจ้านายของเขามาหลายปีได้เห็นว่าอารมณ์ของนายน้อยอี้นั้นแย่มาก

ในขณะนั้นหลิง อี้หรานกำลังโทรหา แต่นายน้อยอี้ไม่ได้รับสาย นี่หมายความว่าอย่างไร?

“นายน้อยอี้เลิกสนใจหลิง อี้หรานแล้วอย่างนั้นหรือ?”