บทที่ 179

ขณะนั้นมีคนมาเคาะประตูห้องส่วนตัว

อี้ จิ่นหลี ตอบอย่างง่ายดาย “เข้ามา”

ประตูเปิดออก เป็นผู้จัดการและพนักงานเสิร์ฟสองสามคนที่นำอาหารเข้ามา หลิง อี้กราน ต้องการดึงมือของเธอกลับ แต่ อี้ จิ่นกลี จับมือของเธอไว้แน่น เขากล่าวว่า “อย่าขยับ มันยังเย็นอยู่เลย”

ในขณะนั้นผู้จัดการและพนักงานเสิร์ฟต่างก็จ้องมองไปที่มือทั้งสองคู่ที่ประสานกัน สิ่งนี้ทำให้ใบหน้าของหลิง อี้หราน ร้อนขึ้น

อี้ จิ่นหลี ยังคงให้ความอบอุ่นมือของหลิง อี้หราน ราวกับว่าไม่มีใครอยู่ในห้อง

‘นี่คือ… นายน้อยอี้จริง ๆ หรือ? นายน้อยอี้ในตำนานที่ถอดเสื้อผ้าผู้หญิงและโยนเธอลงบนถนนหากเธอพยายามยั่วยวนเขาโดยตั้งใจ?

'กล่าวกันว่า ความสนใจผู้หญิงของนายน้อยอี้นั้นเป็นศูนย์ แต่ตอนนี้เขาอ่อนโยนต่อ... ผู้หญิงหน้าตาธรรมดาคนนี้มาก!'

ฉากนี้สะเทือนใจมากจริง!

โชคดีที่ผู้จัดการไหวตัวได้เร็วและกระแอม เขารีบให้พนักงานเสิร์ฟวางจานบนโต๊ะและออกจากห้องไป จากนั้นเขาก็ปิดประตูอย่างระมัดระวัง

“ผู้จัดการเราไม่ได้หลอนไปใช่ไหม?” มีคนกระซิบกับผู้จัดการ “ผู้หญิงคนนั้นคือใครกัน?”

ผู้จัดการกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ผู้หญิงคนนั้นอาจกลายเป็นเจ้าของเมืองนี้ในอนาคต”

แท้จริงแล้วผู้หญิงที่อี้ จิ่นหลี เลือกจะเป็นคนที่ไม่สามารถโกรธเคืองได้ในอนาคตยังไงล่ะ!

ภายในห้องส่วนตัวความเงียบปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง หลังจากที่ อี้ จิ่นหลี แน่ใจว่ามือของหลิง อี้หราน อุ่นเพียงพอแล้วเธอก็รู้สึกว่าใบหน้าของเธอละลายจากความร้อน