บทที่ 183

“คุณกลับบ้านได้ในคืนนี้” อี้ จิ่นหลี พูดกับเกา ฉงหมิง ที่ตามเขาเข้ามา

ความตกใจกระพริบไปทั่วดวงตาของเกา ฉงหมิง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเขาติดตามอี้ จิ่นหลี มาเป็นเวลานานเขาจึงเข้าใจว่ามีบางสิ่งที่เขาไม่ควรถาม

“ครับ” เกา ฉงหมิง ตอบและออกจากบ้านไป

'เนื่องจากนายน้อยอี้ขอให้ฉันออกมา ฉันก็เดาว่านี่หมายความว่า นายน้อยออี้... จะอยู่ที่นี่ในคืนนี้สินะ?'

ภายในห้องเช่ามีเพียงอี้ จิ่นหลี และหลิง อี้หราน

เขาช่วยเธอถอดรองเท้าและเสื้อคลุมก่อนที่เขาจะดึงผ้าคลุมมาคลุมตัวเธอ จากนั้นเขาก็ดึงเก้าอี้มานั่งข้างเตียง

เมื่อเขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มันก็ผ่านมาสักพักแล้วที่เขาอาศัยอยู่ที่นี่ ห้องนี้ไม่มีร่องรอยที่พิสูจน์ได้อีกต่อไปว่าเขาเคยอาศัยอยู่ที่นี่

‘เธอโยนสิ่งของทั้งหมดของฉันทิ้งไปแล้วหรือ?’ ความคิดนั้นทำให้เขาขมวดคิ้วขณะที่ความรู้สึกไม่พอใจผุดขึ้นมาในใจ

ในขณะนั้น หลิง อี้หราน ซึ่งควรจะหลับอย่างรวดเร็ว จู่ ๆ ก็ลืมตาขึ้นและต้องการจะลุกจากเตียง

“มีอะไรหรอ?" เขาถาม

ด้วยดวงตาที่พร่ามัวครึ่งเปิดเธอพึมพำ “น้ำ... ฉันต้องการน้ำ... ”

เธออาจรู้สึกคอแห้งจากการดื่มไวน์มากก่อนหน้านี้

อี้ จิ่นหลี ถอนหายใจและนั่งลงบนเตียงอย่างมั่นคง “นั่งที่นี่และอย่าขยับ ผมจะเอาน้ำให้พี่”

เขากังวลว่าเธออาจจะลวกตัวเองถ้าเธอไปกินน้ำด้วยตัวเองในสภาพตอนนี้!

เขาเดินไปที่โต๊ะเล็ก ๆ ที่มีกระติกน้ำร้อนของเธออยู่ เขารู้ว่าปกติแล้วเธอจะเทน้ำเย็นหนึ่งถ้วยและเติมน้ำร้อนลงไปในช่วงฤดูหนาว จากนั้นน้ำจะกลายเป็นน้ำอุ่นอุณหภูมิที่เหมาะสมที่จะดื่มในช่วงวันที่อากาศหนาวเย็นแบบนี้