บทที่ 186

“หลังจากสิ่งที่พวกเขาทำกับพี่และถูกกักขังมาหลายวันเพราะพี่ พี่ไม่กังวลหรือว่าพวกเขาจะแค้นพี่และทำสิ่งที่แย่กว่านั้นหากพวกเขาถูกปล่อยตัว?” เขาถาม

หลิง อี้หราน ยังคงเงียบ เธอเข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้น ลุงของเธอจะไม่รู้สึกขอบคุณเธอที่ช่วยปลดปล่อยพวกเขา แต่พวกเขาจะรู้สึกไม่พอใจต่อเธอมากขึ้น

“พวกเขาเป็นคนที่ฉันไม่สนใจ ฉันไม่ต้องใส่ใจไม่ว่าพวกเขาจะเกลียดฉันมากแค่ไหนหรือว่าพวกเขาคิดอย่างไรกับฉัน” เธอมองลงมาและตอบอย่างใจเย็น

อย่างไรก็ตามความสงบดังกล่าวทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายใจอย่างอธิบายไม่ได้

“แล้วผมล่ะ” ทันใดนั้นเขาก็ถาม

"อะไร?" เธอผงะและไม่สามารถตอบสนองได้ทันเวลา

เขาวางมือทั้งสองข้าง ข้างเตียงและโน้มตัวเข้าไปใกล้ “แล้วผมล่ะ? พี่สนใจผมไหม? พี่กังวลเกี่ยวกับสิ่งที่ผมคิดเกี่ยวกับพี่หรือไม่? '

หลิง อี้หราน ตะลึง ถ้าเขาเป็นจินเธอก็ต้องสนใจแน่ ๆ แต่ตอนนี้เขาคือ อี้ จิ่นหลี...

“ผมเดาว่าพี่คงไม่สนใจน้อยลงหรอกว่าผมก่อปัญหาหรือเปล่าใช่ไหม?

“แล้วถ้าผมเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ล่ะ?” เขาท้าทายเธอ

เธอกัดริมฝีปากและหายใจเข้าลึก ๆ "ฉันสนใจ”

เขาตกใจมากที่ได้ยินเธอตอบกลับ “เหตุผลล่ะ?”

“เพราะคุณคือ อี้ จิ่นหลี คุณผู้ยิ่งใหญ่แห่งเมืองเฉิน ประโยคง่าย ๆ จากคุณสามารถเปลี่ยนชีวิตคนได้ แน่นอนฉันต้องสนใจว่าคุณคิดยังไงกับฉัน คุณรู้ดีว่าฉันไม่สามารถทำให้คุณขุ่นเคืองใจได้”

การชดใช้สำหรับการทำให้เขาขุ่นเคืองคือการทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่าในคุก เธอกลัวและหวาดหวั่น!

เธอไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่เธอจะต่อต้านเขาได้

อารมณ์ของเขาแย่ลงอย่างกะทันหัน