บทที่ 2

“แ_่ง ไอผู้ชายที่อยู่ต่อหน้าฉันเป็นเพียงคนธรรมดาที่เดินผ่านมา สวมเสื้อผ้าพวกจน ๆ แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกกลัวด้วยวะ?”

ซุน เถิงหยาง ถ่มน้ำลายและอยากจะต่อยไอ้คนที่เดินผ่านมานี่สักที

อย่างไรก็ตามในครู่ต่อมา ชายผู้เดินผ่านมานั้นเหยียบย่ำซุน เถิงหยาง ที่ใบหน้าแนบแน่นลงกับพื้น ซุน เถิงหยาง ผู้น่าสงสาร!

เมื่อชายสองคนเห็นจึงรีบเข้าไปซัดชายผู้เดินผ่านมานี้ที่จู่ ๆ ก็ปรากฎตัวขึ้น

ทันใดนั้น ทั้งหมดที่หลิง อี้หราน เห็นนั้นคือชายผู้เดินผ่านมาซัดชายหนุ่มทั้งสามคน ช่างเป็นฉากที่ค่อนข้างโหดเหี้ยมทีเดียว

ไม่ไกลจากตรงนั้นมีรถคนหนึ่งที่อยู่ในมุมสี่แยกที่เปล่าเปลี่ยวนั้น เกา ฉงหมิงซึ่งนั่งอยู่ในรถเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาของเขาและอธิษฐานพึมพำ”นายน้อยอี้ได้โปรดอย่าทำอะไรบ้าๆนะครับ!”

ถ้านายนายอี้ทำอะไรที่บ้าคลั่งลงไป ผลลัพธ์จะน่ากลัวอย่างคาดไม่ถึง คงไม่แปลกที่เขาจะฆ่าคน

เกา ฉงหมิง เคยเห็นพฤติกรรมอันบ้าคลั่งของเขามาก่อน ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่อยากที่จะเผชิญกับมันอีกไปตลอดชีวิตของเขา

คนนี้ถนนถูกปิด ใครจะคาดคิดว่าคนห้าคนกับรถ Ferrari จะบุกเข้ามาที่นี่? พวกเขารบกวนนายน้อยอี้ที่ต้องการอยู่คนเดียว

ในวันนี้ของทุก ๆ ปี นายน้อยอี้จะปิดถนนทั้งสายเพื่ออยู่คนเดียวบนท้องถนนและสวมเสื้อผ้าเก่า

ไม่มีใครกล้าถามราวกับว่ามันเป็นเรื่องต้องห้าม

แม้ว่าเกา ฉงหมิงจะติดตาม อี้ จิ่นหลี มาหลายปีแล้ว แม้แต่เขาก็ยังไม่รู้เหตุผลเช่นกัน

ในขณะที่เกา ฉงหมิง มองดูนายน้อยของเขายกชายร่างอ้วนได้อย่างสบาย ๆ แล้วทุ่มศีรษะเข้ากับกำเเพงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาไม่รู้ว่าควรจะหยุดเจ้านายของเขาดีไหม

แต่ทันใดนั้นเจ้านายของเขาก็หยุดต่อสู้กับชายคนนั้น เกา ฉงหมิง กะพริบตาด้วยความตกใจ เขาแน่ใจว่าเจ้านายของเขาหยุดลงเพราะผู้หญิงคนนั้นที่เกือบจะถูกข่มขืนพูดอะไรบางอย่างซึ่งทำให้นายน้อยอี้หยุดการกระทำของเขา

หลิง อี้หราน กล่าวว่า "ถ้าคุณชกเขาอีกเขาจะตายนะคะ"

“เเล้วยังไง?” อี้ จิ่นหลี กล่าวพรางก้มศีรษะลงมองอย่างเยือกเย็นไปที่หลิง อี้หราน ผู้ซึ่งพยายามยืนให้อยู่ด้วยความยากลำบาก

หลิง อี้หราน ถึงกับชะงัก ที่ก่อนหน้านี้ไม่สามารถจะเห็นหน้าชายคนนี้ได้ จนกระทั่งตอนนี้เธอสามารถเห็นชายคนนี้ได้อย่างชัดเจนเเจ่มเเจ้ง

เขาหล่อและจมูกที่โด่งตรงเป็นสันขึ้นรูป ริมฝีปากของเขาบางและดูมีไตล์ แม้ว่าเขาจะดูมีรูปลักษณ์ที่ดี แต่เขายังซ่อนอารมณ์สีหน้าไว้ไม่ให้ใครรับรู้

แววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเสน่หาของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นมัวและความเฉยเมยแห่งตายภายใต้ผมหน้าม้าของเขา ราวกับว่าชีวิตของผู้คนนั้นไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับเขาเลยทั้งสิ้น เขาไม่สนใจชีวิตของคนอื่นหรือแม้เเต่ชีวิตของเขาเอง

หลิง อี้หราน สูดหายใจเข้าอย่างลึก ๆ เเละพูดว่า “มันไม่คุ้มค่าที่จะถูกขังอยู่ในคุกเพราะคนห่วยๆแบบนี้”

หลังจากที่จ้องมองเธออย่างเงียบ ๆ ในไม่กี่วินาที อี้ จิ่นหลี ก็คลายนิ้วมือของเขาออก ซุน เถิงหยาง รู้สึกราวกับว่ากลับมามีชีวิตอีกคครั้งโดยไม่สนใจว่าจะมีเลือดอยู่บนใบหน้าของเขาหรือไม่ ซุน เถิงหยาง รีบวิ่งไปที่รถพร้อมกับเพื่อน ๆ ของเขาทั้งสามคน จากนั้นก็หนีไป

ซุน เถิงหยาง แสยะยิ้มด้วยความมุ่งร้ายและพูดว่า “ฉันจะพาพวกมามากกว่านี้และซัดไอ้คนนั้นให้สาสม”

หญิงสาวเงียบงัน ม่านตาของเธอหดตัวลงเมื่อรู้ว่าชายที่เดินผ่านมานั้นดูคุ้นเคยเล็กน้อย งานเลี้ยงที่เธอได้เคยเข้าร่วมเมื่อก่อน เธอชำเลืองมองเขาจากระยะไกล ชายผู้เดินผ่านมาคนนั้นคือ… “เขาคือ อี้ จิ่นหลี คนที่เดินผ่านมาเมื่อกี้คือ อี้ จิ่นหลี!”

ชายหนุ่มอีกสามคนมองที่เธอด้วยความตกใจและถามว่า “อี้ จิ่นหลี ชายที่รวยที่สุดในเมืองเฉิน? เป็นไปได้ยังไง?”

“เเต่เขาดูเหมือนอี้ จิ่นหลี จริง ๆ นะ” หญิงสาวกล่าวด้วยความหวาดกลัว

ทั้งสี่คนหน้าซีดและมองหน้ากันอย่างมืดมนไร้หนทาง

——

หลิง อี้หราน จ้องมองไปที่ชายตรงหน้าของเธอและกล่าวด้วยความลังเล “สำหรับตอนนี้… ขอบคุณค่ะ”

“ทำไมไม่ขอความช่วยเหลือ” เขาถามทันทีในขณะที่จ้องมองเธอ

“ฉันคิดจริง ๆ ว่าคุณไม่มีทางจะเอาชนะพวกมันได้ ดังนั้นมันไม่จำเป็นที่ฉันจะหาเรื่องให้กับคุณ” เธอตอบ

เขาไม่พูดอะไร แต่เดินไปอีกฝั่งของถนนและนั่งพิงหลังกับกำแพง

“เขาไม่กลับบ้านหรือ? ตอนนี้อากาศหนาวเย็นและคืนนี้อุณหภูมิจะต่ำตั้งเเต่ 10 องศาไปจนถึงศูนย์ ถ้าคืนนี้เขานอนบนถนนนี่ พรุ่งนี้เช้าเขาจะยังมีขีวิตอยู่ไหมนะ?”