บทที่ 20

หลิง อี้หราน มองไปที่ด้านหลังขวามือของเธอ เป็นจุดที่จ้าว ม่านเถียน เหยียบในวันนี้

“วันนี้ตอนที่ฉันกำลังกวาดพื้น ฉันเผลอไปชนมัน ไม่เป็นอะไรหรอก” เธอพูดอย่างลวก ๆ ไม่อยากให้เขากังวล

“อย่างนั้นเหรอ?” อี้ จิ่นหลี จ้องมองไปที่ หลิง อี้หราน “พี่สาว ถ้ามีใครรังแกพี่ก็บอกมาสิ ผมจะปกป้องพี่เอง” เขาจะทำให้คนเหล่านั้นต้องจ่ายอย่างสาสม ในอนาคตจะไม่มีใครกล้ารังแกเธอได้อีก

ครู่หนึ่งหัวใจของเธอก็เต้นรัวอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเขารู้ทุกอย่าง

"ฉันปกป้องตัวเองได้น่า" เธอกล่าว

“แล้วถ้าทำไม่ได้ล่ะ?” เขาถาม

หากเป็นเช่นนั้นก็คงไม่มีประโยชน์ที่จะบอกเขา แต่ หลิง อี้หราน ไม่พูดเพราะเธอกลัวว่าจะทำลายความนับถือของเขา

“ไม่อยากให้ผมปกป้องเหรอ?” เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้งและเขาจ้องมองเธอด้วยดวงตาที่ลึกและดุดัน

เธอกัดริมฝีปากสีชมพูเล็กน้อยครุ่นคิดสักพักแล้วพูดว่า "เอาล่ะ วันหนึ่งเมื่อจินเข้มแข็งและโดดเด่นขึ้นมา เธอจะปกป้องฉันได้ ตอนนี้ฉันจะปกป้องจินและพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ให้คนอื่นมารังแกเรา"

มีแสงประกายในแววตาของเขา แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรในท้ายที่สุด แต่เขาตอบแค่เพียงแผ่วเบาว่า "โอเค"

หลังอาหารค่ำ หลิง อี้หราน ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าที่ฉีกขาด เธอถือเข็มและด้ายเย็บเสื้อผ้าของเธอใต้แสงจากโคมไฟ

อี้ จิ่นหลี นั่งอยู่ด้านหนึ่งและมองไปที่ผู้หญิงที่ถูกห่อหุ้มในแสงสว่าง เธอก้มหัวลงและผมยาวของเธอก็ห้อยอยู่บนไหล่อย่างอิสระ ผมของเธอดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองเล็กน้อยเนื่องจากภาวะขาดสารอาหาร หลังจากถูกจำคุกสามปีอย่างหนักและการเผชิญกับสายลมและแสงแดดเมื่อไม่นานมานี้ผิวของเธอก็ไม่ขาวผ่องอีกต่อไป แม้ว่าเธอจะมีรูปร่างหน้าตาที่ดูดี แต่เธอก็ยังมีอากาศที่ไม่เอื้ออำนวยเนื่องจากความยากลำบากในชีวิตของเธอ