บทที่ 211

รู้สึกเหมือนเป็นการประชดชีวิตอย่างหนึ่ง

เธอไม่พูดอะไรสักคำ แต่เดินไปที่ลิ้นชัก เธอหยิบถุงมือออกมาและยื่นให้เขา "นี่คือถุงมือของคุณ ตามที่ตกลงกันไว้"

เขามองถุงมืออย่างละเอียดและลองใส่ “มันค่อนข้างดูดีและอบอุ่นเหมือนกับผ้าพันคอที่พี่ถักเลย พี่สาว มันยังให้ความอบอุ่นและใส่สบายด้วย"

“ไม่ต้องใส่ก็ได้ คนอื่นจะมองแล้วรู้สึกว่าไม่เหมาะกับคุณ” เธอกล่าว เสื้อผ้าที่ดีของเขาทำให้ผ้าพันคอดูเก่าราคาถูกและหยาบกร้าน

“ไม่เหมาะกับผมเหรอ?” เขาเลิกคิ้วและหัวเราะเบา ๆ "สำหรับผมแล้ว ผมไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมาตัดสินว่ามันเหมาะกับผมหรือไม่ มันจะสำคัญก็ต่อเมื่อผมรู้สึกดีกับมันเท่านั้น เช่น ผ้าพันคอผืนนี้ ถ้าฉันบอกว่ามันเหมาะกับผมมันก็เหมาะกับผม”

จากนั้นเขาหยุดชั่วคราวก่อนที่จะรู้สึกถึงผ้าพันคออีกครั้ง "ยิ่งไปกว่านั้น พี่สาวเป็นคนถักให้เอง ในกรณีนั้น... มันจะเหมาะกับเสื้อผ้าแบบไหนก็ได้!"

ทันใดนั้น หัวใจของเธอก็เริ่มเต้นอย่างรุนแรง นี่เป็นคำพูดที่ว่าถ้าพูดโดยคนอื่นมันจะดูไร้สาระ แต่เมื่อเขาพูดมันดูเหมือนจะเป็นความจริง

ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

ราวกับว่าผ้าพันคอผืนนี้ที่เธอถักเป็นสมบัติล้ำค่า

“แต่ พี่สาว... ” เขาถอดถุงมือที่กำลังลองแล้วดึงเก้าอี้มานั่ง เขายิ้มให้เธอแล้วพูดว่า "ผมไม่ชอบของที่เหมือนคนอื่นเลย ตอนนี้พี่สาวถักผ้าพันคอและถุงมือให้ผมแล้ว พี่จะถักของพวกนี้ให้คนอื่นไม่ได้อีกแล้ว เข้าใจไหม?"

รอยยิ้มของเขาดูสะอาดและชัดเจนเช่นเดียวกับแสงแดดในตอนเช้าตรู่ ผู้คนต่างอดไม่ได้ที่จะชื่นชอบรอยยิ้มดังกล่าว อย่างไรก็ตาม คำพูดของเขาทำให้เธอปวดใจ

นั่นคือคำเตือน?