บทที่ 217

ผู้ช่วยของเธอเห็นดังนั้นจึงรีบตามเธอไป

อากาศเย็นเล็กน้อยเมื่อต้นเดือนเมษายน ตัวประกอบชายทำได้ดีเพราะมีที่ว่างสำหรับเสื้อผ้าเพิ่มเติมในเครื่องแต่งกายของพวกเขา อย่างไรก็ตาม เพื่อให้ได้ผลดีผู้กำกับอนุญาตให้เฉพาะตัวประกอบหญิงสวมเสื้อผ้าพื้นฐานบางส่วนภายใต้เครื่องแต่งกายของสาวรับใช้เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้หญิงดูตัวใหญ่

ดังนั้นตอนนี้ ตัวประกอบหญิงทั้งหมดจึงสั่นเล็กน้อย พวกเขาสวมเสื้อโค้ทของพวกเขาในขณะที่พวกเขาพักผ่อนและเฝ้ารอ

มีเพียงหลิง อี้หราน ที่ยังอยู่ในชุดของเธอ คุกเข่าและคร่ำครวญซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สำหรับ หลิง ลั่วอิน เนื่องจากไม่ใช่การถ่ายทำอย่างเป็นทางการเธอจึงสวมเสื้อโค้ทที่อบอุ่นเหนือเครื่องแต่งกายของเธอตั้งแต่แรกเริ่ม

“โอ้ ที่รัก ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาเฝ้าดูคุณดี ๆ ทำไมคุณไม่คุกเข่าอีกครั้งและชะลอตัวลงเพื่อให้คนอื่น ๆ มองให้ดีมากขึ้นล่ะ?" หลิง ลั่วอิน พูดกับหลิงอี้ หราน อีกครั้งโดยไม่ให้เธอจบการกระทำ

หลิง อี้หราน มองไปที่เธออย่างเย็นชาก่อนที่จะพูด "แน่นอน!"

หลังจากนั้นเธอก็คุกเข่าอีกครั้ง

ในเวลานั้น ทุกคนที่นั่นเห็นได้ชัดไม่มากก็น้อยว่าหลิง ลั่วอิน แค่ทำให้เธอหนักใจโดยตั้งใจ!

หลิง ลั่วอิน แค่อยากเห็นหลิง อี้หราน เจ็บปวด แต่หลิง ลั่วอิน จะไม่ยอมปล่อยให้เธอไป

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลิง ลั่วอิน ก็ปล่อยมือของเธอ เตาเสาที่เธอถืออยู่ในมือเลื่อนออกมาตรงๆ ทั้งหมดที่ได้ยินคือเสียงดังและเสียงฮึดฮัดด้วยความเจ็บปวดจาก หลิง อี้หราน

เตาทองแดงตีมือซ้ายของหลิง อี้หราน ขณะที่เธอคุกเข่าและคร่ำครวญ ถ้าเสาเตาหลุดไปด้านข้างเล็กน้อยมันจะโดนหลิง อี้หราน ที่หัว!