บทที่ 230

เธอกัดริมฝีปากแล้วนั่งลง มือขวาที่ไม่ได้รับบาดเจ็บของเธอถือตะเกียบเพื่อคีบอาหาร เธอกินมันเต็มปากเต็มคำ

เขานั่งเงียบ ๆ ข้างเธอและท้าวคางของเขาไว้ในมือข้างหนึ่งในขณะที่มองเธอเงียบ ๆ

ภายใต้โคมไฟ ขนตาของเธอมีความโค้งงออย่างเป็นธรรมชาติซึ่งจะเห็นได้ชัดมากขึ้นเมื่อเธอลดเปลือกตาลง มือของเขาดูเหมือนจะสามารถปกปิดใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือของเธอได้อย่างสมบูรณ์

จมูกที่บอบบางของเธอและแก้มที่ขยับตลอดเวลาขณะที่เธอเคี้ยวอาหารทำให้เธอดูเหมือนสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่กำลังกิน มีความน่ารักสุดจะพรรณนาได้

เขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าการได้ดูผู้หญิงกินจะทำให้หลงใหลได้ขนาดนี้

ยิ่งเขามองเธอมากเท่าไหร่เขาก็เหมือนต้องการเก็บเธอไว้มากขึ้นเท่านั้น เขาต้องการซ่อนเธอไว้ในที่ที่ไม่มีใครสามารถพบเธอได้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเธอได้และมีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถเข้าใกล้เธอได้

ไม่มีใครสามารถปราถนาเธอได้อีกแล้ว!

หลิง อี้หราน กำลังก้มหน้าลงกินข้าว แต่เธอรู้สึกได้ว่า อี้ จิ่นหลี จ้องมองเธอตลอดเวลา

อากาศดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความอับอายที่คลุมเครือ

ใบหน้าของเธอรู้สึกร้อนและร้อนขึ้น แม้แต่การกลืนของเธอก็ยากขึ้นเล็กน้อย มันไม่เหมือนกับว่าเขาไม่เคยเห็นเธอกินมาก่อน แต่ในตอนนี้เธอรู้สึกอบอุ่น ไม่มีความรู้สึกไม่สบาย แต่...

หลิง อี้หราน เร่งมือพยายามกินอาหารให้เสร็จโดยเร็ว

ทันใดนั้นเขาก็ถามว่า "พี่ชอบกู้ ลี่เฉิน ไหม?"