บทที่ 263

“ยังไงก็แล้วแต่ พี่ควรเก็บคำพูดของผมใส่ใจบ้างนะ” เขาพูด

หลิง อี้หราน รู้สึกตกใจ เขาหมายความว่าอย่างไร? เก็บใส่ใจอย่างนั้นเหรอ...?

เขาจะแต่งงานกับเธอถ้าเธออยากจะแต่งงานกับเขา เขารู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?

จิตใจของหลิง อี้หราน ยุ่งเหยิงไปหมดจนพวกเขาเข้าไปในรถ เมื่อมาถึงคฤหาสน์ อี้ เธอก็เดินตามเขาออกจากรถและเข้าไปในบ้าน เขาหยุดกะทันหันและหันมาพูด

“ยังไงก็แล้วแต่ ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยอดอาหาร” เขาพูด “มีหลายครั้งที่ผมหิวและคิดว่าตัวเองกำลังจะตาย”

พ่อของเขาจากไปตั้งแต่เมื่อเขายังเป็นเด็ก อี้ จิ่นหลี อยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ ซอมซ่อ เขาถือโกศที่เต็มไปด้วยขี้เถ้าของพ่อตัวเอง ตอนนั้นเขาอดยากและหิวมากจนแทบจะหมดเรี่ยวแรง จนรู้สึกเข้าใกล้ถึงความตายจริง ๆ

ในที่สุด เพื่อนบ้านของเขาก็เปิดประตูเข้ามาและยื่นอาหารให้กับเขา เพียงแค่นั้นเขาสามารถฟื้นพละกำลังของตัวเองได้

หลิง อี้หราน ตกตะลึงและมองเขาด้วยความประหลาดใจ เมื่อเขาพูดแบบนี้น้ำเสียงของเขาแผ่วลงจนเธอรู้สึกไม่สบายใจ

เธอนึกถึงเรื่องราวในวัยเด็กที่เขาเคยเล่าให้เธอฟังเมื่อครั้งยังเป็นแค่จิน

แม่ของเขาทิ้งเขาไปและพ่อของเขา… เสียชีวิตท่ามกลางหิมะ ก่อนที่เขาจะเข้าร่วมตระกูลอี้ เขาต้องมีชีวิตที่ยากลำบากมาก...

เธออดไม่ได้ที่หดมือเข้าหาตัวเองเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เมื่อเขาเอ่ยคำพูดเพียงไม่กี่คำ เธอก็อยากจะเอื้อมมือไปลูบหัวเขาอย่างห้ามไม่ได้และปลอบโยนเขาอย่างที่เธอเคยทำมาก่อน

แต่ตอนนี้เขาไม่ใช่จินอีกต่อไป เขาคืออี้ จิ่นหลี คนที่เธอไม่ควรเข้าไปยุ่ง