บทที่ 286

ถ้าเธอทนทำงานที่นี้ต่อในอนาคต เธออาจไม่สามารถหลีกเลี่ยง “การได้รับปฏิบัติเป็นพิเศษ” ได้และต้องทนทุกข์ทรมานกับการถูกมองแปลก ๆ จากคนอื่น

“ไม่ล่ะค่ะ ฉันอยากลองเปลี่ยนสังคมการทำงานดูบ้าง” หลิง อี้หราน กล่าว

“ก็ได้” ผู้อำนวยการคิดว่าคนที่อยู่เบื้องหลังหลิง อี้หราน กำลังจะให้งานที่เหมาะสมกว่านี้แก่เธอ ด้วยความไม่อยากยืดเยื้อบางอย่างเขาจึงไม่ห้ามการลาออกของหลิง อี้หราน นอกจากนี้เขายังไม่หักเงินเดือนของเธอและให้เงินเดือนแก่เธอหนึ่งเดือน เขายังให้แผนกการเงินจ่ายให้เธอทันที

เมื่อหลิง อี้หราน ออกมาจากศูนย์สุขาภิบาล เธอก็หายใจเข้าลึก ๆ เงินเดือนที่เพิ่มขึ้นหนึ่งเดือนเป็นสัญญาณความปรารถณาดีของผู้อำอวยการ แต่คงบางอย่างเกี่ยวข้องกับอี้ จิ่นหลี

ถ้าเธอมีความกล้าหาญ เธอคงปฏิเสธ

น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้

คุณยายของเธอยังคงอยู่ที่โรงพยาบาล เงินที่ยืมมาจากเหลียนอีครั้งที่แล้วก็ใกล้จะหมดลง และเดี๋ยวคงมีค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ตามมาอีก หนี้เก่าของเธอที่ยังไม่ได้ชำระและยังจะมีหนี้ใหม่ที่เพิ่มเข้ามา

หลิง อี้หราน เดินไปหาพี่ซูที่ทำงานเพื่อบอกลา

เมื่อพี่ซูรู้ว่าหลิง อี้หราน ลาออก เธอก็ผลุนถามขึ้น “ทำไมเธอถึงลาออกกะทันหันล่ะ?”

“ฉันรู้สึกไม่ดีค่ะที่ขอลาหยุดบ่อย ๆ” เธอตอบ

“มันเป็นอุบัติเหตุ เธอจะลางานก็ได้นะ ฉันยังทำงานต่อได้อีกเยอะเลย” พี่ซูบอกพร้อมกับมองไปที่มองไปที่มือของหลิง อี้หราน ที่ถูกผ้าพันแผลอยู่ “มือของเธอเป็นยังไงบ้าง?”

“ดีขึ้นแล้วค่ะ ฉันสามารถเอาผ้าพันแผลออกได้ภายในสองวัน” หลิง อี้หราน พูด

“เธอกำลังมองหางานแบบไหนอยู่เหรอ?” พี่ซูถามด้วยความกังวล

“ฉันอาจจะไปทำงานเป็นคนส่งอาหารค่ะ” เธอตอบ

“งานหนักนะ” พี่ซูถอนหายใจ เธอต้องวิ่งไปรอบ ๆ นั่นเป็นการใช้พลังงานที่หนักกว่าการกวาดพื้นเสียอีก