บทที่ 31

ร่างกายของเขาเหมือนถูกแช่เเข็งเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ขัดขืน เขาโน้มศีรษะลงบนไหล่ของเธอและรู้สึกว่ากลิ่นของเธอห่อหุ้มเขา

กลิ่นที่มีกลิ่นหอมจาง ๆ ทำให้เขารู้สึกพึงพอใจอย่างอธิบายไม่ได้

ราวกับว่าการอยู่เคียงข้างเธอทำให้เขาผ่อนคลายได้อย่างเต็มที่

“จิน นายบอกว่าจะไม่มีวันทอดทิ้งฉันใช่ไหม? ฉันก็เหมือนกันนะ ฉันจะไม่มีวันทอดทิ้งนายไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตฉันจะอยู่เคียงข้างนาย”

เสียงของเธอดังก้องข้างหูของเขาช้า ๆ

“พี่จะอยู่เคียงข้างผมจริง ๆ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นใช่ไหม?” เขาพึมพำขณะที่เขาถาม

"แน่นอน" เธอตอบว่าเป็นเรื่องจริง

“พี่จะไม่กลัวผมเหรอ?” เขาถาม.

เธอหัวเราะเบา ๆ "ทำไมฉันต้องกลัวนายด้วยล่ะ? จินของฉันเชื่อฟังมากฉันแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้ใกล้ชิดกับนาย"

"จินของฉัน... โอ้ คำพูดนี้ทำให้ดูเหมือนว่าฉันเป็นของเธอ แต่ฉันก็ไม่รังเกียจความรู้สึกนั้น ดีไม่ดีฉันอาจจะ... มีความสุขกับมันซะด้วยซ้ำ"

เขาเงยหน้าขึ้นและทันใดนั้นใบหน้าของพวกเขาก็ห่างกันเพียงนิ้วเดียว ปลายจมูกของพวกเขาแทบจะสัมผัสกัน

ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นทันทีและเธอก็อยากจะถอยห่างออกไปโดยไม่รู้ตัว แต่เขาก็โอบแขนไว้รอบเอวของเธอเพื่อไม่ให้เธอถอยห่างไป

“พี่สาวชอบให้ผมเชื่อฟังหรือเปล่า?” เขาถามอย่างเงียบ ๆ

ใบหน้าที่หล่อเหลาและไร้ที่เปรียบของเขาเข้ามาในสายตา หลิง อี้หราน อดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปากของเธอ เธอรู้สึกได้ว่าแก้มของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง