บทที่ 325

แทนที่จะกลับไปสู่อ้อมอกแม่อย่างเชื่อฟังเหมือนที่เคยทำเมื่อวานนี้ เขากลับจับขาของหลิง อี้หราน ไว้แน่น

โจว เชียนหยุน กล่าวว่า “ขอโทษนะ ปกติแล้วอาหยันน้อยมักจะไม่เป็นแบบนี้ ดูเหมือนเขาจะชอบเธอ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันก็ชอบอาหยันน้อยเหมือนกัน” หลิง อี้หราน พูดพลางอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาขณะที่เธอพูด

เจ้าตัวเล็กไม่ดิ้นและเชื่อฟังอย่างน่าทึ่ง เขายิ้มกว้างให้กับหลิง อี้หราน หลังจากที่เธออุ้มเขาขึ้นมา

รอยยิ้มมีร่องรอยของความขี้อายและขี้อ้อนที่ทำให้หลิง อี้หราน เศร้าอย่างประหลาด "สวัสดีจ้า อาหยันน้อย" หลิง อี้หราน กล่าวยกมือขึ้นแตะศีรษะของเด็กน้อย

อย่างไรก็ตาม เจ้าตัวเล็กไม่ได้ยินเสียงของเธอ เขาไม่รู้ว่าเธอพูดอะไร เขามองเธอด้วยความสับสนเท่านั้น

โจว เชียนหยุน มองไปที่ลูกชายของเธอแล้วมองไปที่หลิง อี้หราน ทันใดนั้น ดวงตาของเธอก็เศร้าหมองขึ้น อาหยันน้อย... เข้าใจผิดว่าอี้หรานเป็นคนนั้นหรอ? นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้ใกล้ชิดอย่างผิดธรรมชาติ... ถ้าเป็นแบบนั้นก็น่าเศร้า... ที่พวกเขาไม่สามารถเห็นคน ๆ นั้นได้อีก

“พี่โจวช่วยสอนภาษามือให้ฉันได้ไหมคะ? ฉันอยากเรียนรู้ที่จะสื่อสารกับอาหยันน้อย” หลิง อี้หราน กล่าวกับโจว เชียนหยุน

โจว เชียนหยุน ดึงสติกลับมาที่ตัวเองและรีบกล่าวว่า “แน่นอน ได้สิ”

หลิง อี้หราน โต้ตอบกับเจ้าตัวเล็กอยู่สักพักหนึ่ง แต่เพราะเธอไม่รู้ภาษามือ การโต้ตอบจึงไม่ราบรื่นนัก เธอต้องการให้โจว เชียนหยุน ช่วยสอนเรื่องภาษามือ

หลิง อี้หราน เริ่มส่งอาหารในตอนเที่ยง

เธอหาเวลาฝึกขับจักรยานไฟฟ้า และนั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่เกินไป จักรยานไฟฟ้าก็เหมือนกับจักรยาน เมื่อเธอรู้วิธีขับแล้ว แม้ว่าจะไม่ได้ขับมากี่ปี เธอก็ยังสามารถขับมันได้ทันที