บทที่ 334

งานเลี้ยงอาหารในค่ำคืนนั้น มีเธอเพียงคนเดียว ที่เป็นคนออกตัวเพื่อเตือนเพื่อนร่วมงานที่ดื่มเหล้าไม่ให้ขับรถกลับ แต่ให้หาคนมาขับรถแทน

แล้วคนอย่างเธอจะดื่มแล้วขับได้อย่างไร?

เขาคิดว่าเธอต้องถูกใส่ร้ายแน่ ๆ แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ในฐานะที่เขาเป็นทนายความ แต่เขากลับไม่กล้าแม้แต่จะช่วยลบชื่อของเธอได้

เขากลัวว่าคดีของเธอจะมีความซับซ้อนเกินไป และเขากลัวที่จะต้องต่อสู้กับอี้ จิ่นหลี

มีใครไหมในเมือง เฉิน ที่จะกล้ายุ่งกับอี้ จิ่นหลี?

เขาพูดได้แค่ว่าอี้หราน... โชคร้าย!

...

ในตอนเที่ยง เลขาของอี้ จิ่นหลี ได้สั่งอาหารจำนวนมาก และหลิง อีหราน ก็เป็นคนรับผิดชอบในการส่ง กิจวัตรนี้ยังคงดำเนินต่อไปเป็นเวลาหลายวัน

และ... อี้ จิ่นหลี ก็ต้องการให้เธอพักทานอาหารการวัน

หลิง อี้หราน ได้มีการบอกใบ้อย่าชัดเจนกับอี้ จิ่นหลี หลายครั้งเกี่ยวกับเรื่องนี้ หวังให้เขาจะไม่ทำอีก

อย่างไรก็ตาม เขายักคิ้วและถามด้วยรอยยิ้มที่สดใสว่า “พี่ไม่ชอบทานอาหารกลางวันกับผมเหรอ? ผมก็แค่อยากให้พี่กินข้าวกับผม”

หลิง อี้หราน พูดอะไรไม่ออก มันเหมือนกำลังปะทะกับรอยยิ้มที่มีความต้องการและในแววตาของเขาที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของเขา

หลิง อี้หราน พบว่ามันง่ายขึ้น และง่ายขึ้นที่จะเข้าไปในภวังค์ ขณะที่เธอมองหน้าอี้ จิ่นหลี

เมื่อเธอคุยเรื่องนี้กับเหลียนอี และชิน เหลียนอี ก็วิเคราะห์และส่งข้อความกลับอย่างธรรมชาติ