บทที่ 37

อี้ จิ่นหลี กอดคนในอ้อมกอดของเขา เขาลดศีรษะลงและแนบแก้มไว้ตรงคอของเธอเบา ๆ เขารู้ว่าเธอหมายถึงอะไรโดยการที่เอ่ยถึงกลิ่น

"ห่าว อี้เหมิง ตั้งใจทำเรื่องยุ่งยากกับเธอในวันนี้ และเธอก็ต้องเข้าไปในกองขยะมากมายนั่น เพียงเท่านั้น... " เขาคิดกับตัวเอง “พี่สาว ไม่ว่าพี่จะมีกลิ่นตัวอะไรก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ห่างจากผมนะ”

"แต่... " เธอค่อนข้างอาย แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกลิ่นของเธอหรือการกอดของเขากันเเน่

“ตั้งแต่เราสัญญาว่าจะพึ่งพาซึ่งกันและกันแล้วจะมีอะไรหลีกเลี่ยงได้อีกล่ะ? หมายความว่าวันหนึ่งถ้าฉันตัวเหม็น พี่จะจงใจอยู่ห่างจากผมเหรอ?” เขาโต้กลับ

หลิง อี้หราน นิ่งเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นเธอก็หายใจเข้าลึก ๆ และพูดว่า "เอาล่ะ ฉันเข้าใจแล้วฉันจะไม่ทำอีก"

ความยินดีฉายผ่านใบหน้าของเขาจากนั้นเขาก็จับมือเธอและกลับไปที่อพาร์ทเมนต์เช่าที่คับแคบนั่น

เขาเตรียมกับข้าวเรียบร้อยแล้ว แม้ว่าอาหารจะเย็นลงแล้ว แต่หลิงแอี้หรานแก็ยังคงกินอย่างเอร็ดอร่อย

“วันนี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” อี้ จิ่นหลี ถาม

หลิงอี้หรานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ยังคงเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง ท้ายที่สุดแล้วเหตุการณ์ในวันนี้ก็ถูกกระจายออกไป แม้ว่าเธอจะไม่ได้แชร์ แต่เขาก็จะยังสามารถหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ทางออนไลน์

อี้ จิ่นหลี ฟังเธอด้วยความเงียบ เมื่อเธอเล่าเสร็จแล้วเขาก็ถามว่า "พี่ไม่โกรธเหรอ?"

เธอหัวเราะคำถามเบา ๆ “มันไม่มีอะไรต้องโกรธนี่นา”

"เธอไม่ได้ทำแหวนหายจริง ๆ เธอแค่สร้างปัญหาไม่ใช่เหรอ? ทำไมพี่ถึงไม่โกรธล่ะ?"

"เพราะไม่มีประเด็นให้โกรธไงล่ะ" เธอตอบ "นายรู้จักอี้ จิ่นหลีไหม?" เธอถามอย่างกะทันหัน

สีหน้าของเขาตกตะลึงเล็กน้อยและดวงตาของเขาก็กระพริบขณะที่ฟังเธอ