บทที่ 380

อี้ จิ่นหลี หยิบจานอาหารขึ้นไปหาเธอและวางไว้ตรงหน้าเธอ “พี่สาวถ้าพี่อยากรู้ว่าแม่ของพี่ถูกฝังอยู่ที่ไหนพี่ก็ควรกินมันตอนนี้ดีกว่า”

หลิง อี้หราน เงยหน้าขึ้นดวงตาที่เป็นรูปอัลมอนด์สีแดงและบวมของเธอแสดงถึงความประหลาดใจ

เขาหมายถึงอะไร? หมายความว่า... “คุณรู้ไหมว่าแม่ของฉันถูกฝังอยู่ที่ไหน?”

“ผมจะบอกพี่หลังจากเสร็จสิ้นเรื่องนี้” เขากล่าว

เมื่อหลิง อี้หรานได้ยินแบบนี้เธอก็รู้สึกราวกับว่า จู่ ๆ เธอก็มีแรงจูงใจบางอย่าง เธอหยิบอาหารบนถาดและเริ่มกิน

อี้ จิ่นหลี ขมวดคิ้ว ตอนนี้เธอกำลังกลืนอาหารเหมือนสัตว์ร้ายและไม่เหมือนกับตัวตนปกติของเธอ

อย่างไรก็ตาม มันพิสูจน์ให้เห็นว่าหลุมศพของแม่เธอมีความสำคัญต่อเธอมากเพียงใด

อี้ จิ่นหลี ขมวดคิ้วและมองไปที่น้ำตาที่ไหลลงมาบนใบหน้าของอี้หราน ตาของเธอดูแดงขึ้นและบวมมากกว่าตอนที่เขาคุยกับเธอครั้งล่าสุด

ดังนั้นในช่วงที่เขาจากไปเธอกลับมาร้องไห้อีกครั้งงั้นเหรอ?

“กินช้า ๆ แม้ว่าพ่อของพี่จะฝังแม่ของพี่ไว้ที่ขั้วโลกเหนือหรือใต้ ผมก็จะพาพี่ไปที่นั่น!” อี้ จิ่นหลี กล่าว “ถ้าพี่สำลักพี่ก็จะเสียเวลามากขึ้นเท่านั้น”

หลิง อี้หราน ตัวสั่น มือของเธอที่ถือตะเกียบหยุดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะเริ่มกินอีกครั้งคราวนี้ช้ากว่าเดิมมาก

อี้ จิ่นหลี เฝ้ามองเธอกินจนเสร็จ ก่อนจะหยิบทิชชู่มาเช็ดมุมปากอย่างระมัดระวัง

“ฉัน... ฉันกินข้าวเสร็จแล้ว บอกฉันสิว่าแม่ของฉันถูกฝังไว้ที่ไหน” หลิง อี้หราน ชายตามองชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ เธอเต็มไปด้วยความคาดหวังและความกังวลใจ

หลิง อี้หราน ดูเหมือนกลัวมาก ว่าความคาดหวังของเธอจะถูกบดบังด้วยความจริงที่เขาไม่สามารถช่วยเธอหาที่ฝังศพของแม่ได้