บทที่ 40

“พ่อคะ พ่อต้องคิดถึงพี่สาวบ้างนะคะ” ห่าว อี้เหมิง กล่าว “มันน่าหัวเราะจริง ๆ ที่ตอนที่หนูเห็น หลิง อี้หราน ในวันนั้นเธอไม่รู้สึกสำนึกผิดต่อการตายของพี่สาวเลย

"เอาล่ะ อย่าพูดถึงผู้หญิงคนนั้นเลย" ห่าว ฉี่หรง ตอบ

ขณะที่พวกเขาพูดพวกเขาได้ยินเสียงฝีเท้าจากบันได คู่พ่อและลูกสาวเงยหน้าขึ้นเพื่อดูอี้ จิ่นหลลี ลงบันไดมา

"พวกคุณมาหาผม มีธุระอะไร?" อี้ จิ่นหลี ถามอย่างใจเย็น ขณะที่สายตาของเขากวาดมองคนทั้งสองตรงหน้าเขา

เมื่อดวงตาที่เย็นชาและมีเสน่ห์ของ อี้ จิ่นหลี มองกวาดผ่านห่าว อี้เหมิง เธอก็รู้สึกได้ว่าร่างกายของเธอแข็งขึ้นเล็กน้อย “ตอนนั้นในอดีตพี่สาวตกหลุมรักผู้ชายคนนี้!"

ห่าว อี้เหมิง ยังจำที่พี่สาวของเธอ ห่าว เหมยยวี่ ได้พูดกับเธอด้วยสีหน้าเหมือนฝัน "อี้เหมิง ฉันเคยคิดว่าฉันไม่มีทางได้ผู้ชายอย่าง อี้ จิ่นหลี มาก่อนในชีวิตนี้ เขาเย็นชาเกินไป เขามีเหตุผลและแม้ว่าเธอจะกอดเขา แต่ก็เหมือนกับว่าเธอไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นของเขาเลย เขาเป็นเหมือนดั่งความวิจิตรและสวยงาม เธอสามารถมองเห็นได้บนโฉมหน้าของเขา แต่เธอไม่สามารถเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใต้มันได้"

"ใช่" ห่าว อี้เหมิง ก็คิดแบบนั้นเช่นกัน ทุกครั้งที่เธอเห็นอี้ จิ่นหลี ธอไม่สามารถมองเห็นชายคนนั้นได้อย่างชัดเจน

ดังนั้นแม้ว่าอี้ จิ่นหลี จะดูดีมาก ๆ และผู้หนุนหลัง อี้ กรุ๊ป ขนาดใหญ่ เขายังสามารถทำอะไรก็ได้ในเมือง ห่าว อี้เหมิง ก็ไม่เคยคิดที่จะเข้าใกล้เขาเลย

ผู้ชายคนนี้น่ากลัวและเยือกเย็นเกินไป

แม้ว่าพี่สาวจะตกหลุมรัก อี้ จิ่นหลี และได้รับความยินยอมที่จะแต่งงานในที่สุด แต่เธอก็ยังคิดว่าเขาไม่เคยรักพี่สาวของเธออย่างแท้จริง

ในงานศพสาวพี่ของเธอ อี้ จิ่นหลี ไม่ได้หลั่งน้ำตาตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เศร้าเลยแม้แต่นิด

"จิ้นหลี่ อี้เหมิง เป็นเด็กที่ทำให้เสียหน้า ทำให้เกิดเหตุการณ์ที่ส่งผลกระทบต่อเราในทางลบ ฉันได้ดุเธอไปแล้วเราหวังว่าคุณจะยังสามารถร่วมงานเลี้ยงหมั้นหมายในมื้อค่ำของอี้เหมิงและเซียว จื่อฉี ได้ อี้เหมิงเป็นน้องคนเดียวของเหมยยวี่ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณจะได้ไปร่วมงานเลี้ยงหมั้นหมายมื้อค่ำของอี้เหมิง” ห่าว ฉี่หรง กล่าวด้วยสีหน้าจริงใจ

อี้ จิ่นหลี มองไปที่ ห่าว ฉี่หรง ด้วยรอยยิ้มฝืน ๆ ห่าว ฉีหรง รู้สึกราวกับว่าลำคอของเขาแห้งผากและเขาไม่สามารถพูดสิ่งที่ต้องการจะพูดให้จบได้