บทที่ 416

นิ้วของกู้ ลี่เฉิน กระชับขึ้นเล็กน้อยขณะที่เขาถือแก้วชานมกาแฟ “ถ้าฉันเสียใจล่ะ?” เขาลดความสำคัญอิทธิพลของหลิง อี้หราน ที่มีต่อเขาในตอนนั้น

เขาแค่คิดว่าหลิง อี้หราน ดูคล้ายกับคนที่เขากำลังตามหาเท่านั้น

เขาค่อย ๆ ตระหนักถึงบางอย่างที่มีอะไรมากกว่านั้น เมื่อเขาเห็นใครบางคนพยายามทำร้ายเธอหรือตีเธอ เขาจะรู้สึกว่าหัวใจของเขามันบีบแน่นขึ้น และรีบเข้าไปช่วยเธอโดยไม่รู้ตัว

ราวกับว่าการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยของเธอก็สามารถทำให้หัวใจของเขาปวดร้าวได้ เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอกำลังจะจากไป เขาก็ลังเลที่จะแยกทางกับเธอราวกับหวังว่าสายตาของเธอจะจ้องมองมาที่เขาอีกสักพัก

แม้เพียงชั่วครู่ก็ตาม!

เขาเคยแคร์ผู้หญิงมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? นอกจากเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ช่วยชีวิตเขาแล้ว ก็มีแค่เธอ

เขายังเคยคิดว่าเขาไม่ควรยอมแพ้เรื่องของเธอง่าย ๆ ให้กับอี้ จิ่นหลี ถ้าเธออยู่กับเขา มันจะทำให้เขาคิดถึงผู้หญิงคนนั้นน้อยลง และลดความเจ็บปวดจากความปรารถนาที่ไม่สมหวังของเขาได้บ้างไหม?

ดวงตาของอี้ จิ่นหลี เหลือบมองลงมา เขาจ้องมองไปที่กู้ ลี่เฉิน อย่างเย็นชา “นายจะไม่มีโอกาสได้ทำแบบนั้นหรอก ฉันจะไม่ปล่อยให้นายทำอะไร”

“อย่างนั้นเหรอ?” กู้ ลี่เฉิน สบตาเขา “ฉันอยากจะลองดูด้วยตัวเอง”

ชายสองคนมองหน้ากัน แม้แต่โจว เชียนหยุน ที่ยืนอยู่ตรงโต๊ะแคชเชียร์ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดในอากาศ

จากจุดที่เธอยืนอยู่มันยากที่จะได้ยินว่าพวกเขาทั้งสองคุยเรื่องอะไรกัน แต่เมื่อพิจารณาจากใบหน้าของพวกเขาแล้ว มันไม่น่าใช่บทสนทนาที่น่าพอใจนัก

ทันใดนั้นอี้ จิ่นหลี ก็หัวเราะและยิ้ม รอยยิ้มของเขาช่างสวยงามเกินที่จะละสายตาได้ แต่ดวงตาที่สดใสและน่ามองของเขากลับมีความเหยียดหยามซ่อนอยู่ “ฉันคิดว่านายสนใจแต่เจ้าของสร้อยข้อมือสีเงินเท่านั้น นายจะบอกฉันว่านายมีของของอี้หรานด้วยเหรอ? นายน้อยกู้กลายเป็นคนสำส่อนตั้งแต่เมื่อไหร่?”