บทที่ 42

เธอหวีผมหน้าม้าเบา ๆ จากนั้นเริ่มเล็มผมหน้าทีละนิด เธอมีสมาธิมากและความสนใจทั้งหมดของเธอก็จดจ่ออยู่กับสิ่งที่ทำอยู่ เธอไม่ได้สังเกตเห็นดวงตาสีเข้มที่สวยงามและเต็มเปี่ยมด้วยเสน่ห์ที่จ้องมองเธอจากใต้ผมม้านั้น

อี้ จิ่นหลี มองไปที่คนที่อยู่ตรงหน้าเขา ใบหน้าของเธอแดงขึ้นเล็กน้อยเนื่องจากสภาพอากาศหนาวเย็นและดวงตาสีอัลมอนด์คู่นี้ของเธอ จมูกเล็ก ๆ ริมฝีปากสีชมพูและใบหน้าที่บอบบางดูเหมือนจะทำให้คนอื่นไม่สามารถละสายตาได้ ภายใต้แสงไฟร่างกายของเธอดูเหมือนจะเปล่งออร่าที่อบอุ่นออกมา

"เสร็จแล้ว" หลังจากเวลาผ่านไปไม่นานเสียงของเธอก็ดังขึ้นในหูของเขา

"เสร็จแล้วเหรอ?" เขาถามราวกับว่าเวลาที่ใช้กับเธอผ่านไปเร็วมาก

“อื้มมม” เธอยิ้ม และถอยหลังสองก้าวมองเขาอย่างละเอียกละออสักพัก "ฝีมือของฉันไม่ได้แย่เกินไปนะเนี่ย อันที่จริงมันค่อนข้างดีและเราประหยัดได้ตั้ง 10 หยวน"

เธอยิ้มขณะที่เธอพูด จากนั้นเธอหยิบผ้าขนหนูออกและปัดผมเส้นเล็กที่ติดอยู่ตามใบหน้าลำคอและเสื้อผ้าของเขาออก

“เอาล่ะ ไปอาบน้ำได้แล้ว” หลิง อี้หราน กล่าว

อี้ จิ่นหลี หยิบเสื้อผ้าไปเปลี่ยนแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำแคบ ๆ น้ำอุ่นพุ่งไปทั่วร่างกายของเขา เขาก้มศีรษะลงและมองไปที่รอยแผลเป็นบนหน้าอกของเขา

เมื่อเวลาผ่านไปแผลเป็นนี้ตื้นขึ้นมาก อย่างไรก็ตามทุกครั้งที่เขาเห็นรอยแผลเป็นนี้เขาจะนึกถึงผู้หญิงคนนั้น

ผู้หญิงที่ทอดทิ้งเขาและพ่อของเขา

บางทีบาดแผลนี้อาจเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ผู้หญิงคนนั้นทิ้งไว้

ตอนนั้นเขาคุกเข่าขอร้องไม่ให้เธอจากไป และอย่าทอดทิ้งเขาและพ่อของเขาไป แต่เธอผลักเขาออกไปอย่างไร้เยื่อใยและจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

กรวยเหล็กทะลุด้านข้างของหน้าอกของเขา หลังจากนั้นแพทย์ได้บอกว่ากรวยได้เข้าใกล้หัวใจของเขามาก ถ้ามันเอียงไปเล็กน้อยเขาจะไม่สามารถช่วยชีวิต อี้ จิ่นหลี ไว้ได้เลย

ตอนนั้นเขาเคยบอกตัวเองว่าคน ๆ นั้นไม่ใช่แม่ของเขาอีกต่อไป