บทที่ 425

หลิง อี้หราน อดที่จะคิดไม่ได้ว่า ‘เธอมีความสำคัญในหัวใจของเขาจริง ๆ หรือเปล่า? พวกเขารู้จักกันแค่หกเดือนเท่านั้น ความรู้สึกที่เขามีต่อเธอจะลึกซึ้งถึงขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ?’

แต่อย่างไรก็ตาม อี้ จิ่นหลี ไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกหกเธอ

เธอไม่มีอะไรจะให้เขา ดังนั้นจึงไม่มีประโยชน์ที่จะหลอกลวงเธอใช่ไหม?

“ตกลงไหมครับพี่?” น้ำเสียงของ อี้ จิ่นหลี เปรียบเหมือนแม่เหล็กที่เต็มไปด้วยความปรารถนา จนเธอไม่อาจเพิกเฉยได้ ในขณะเดียวกันเขาถามคำถามเดิมเป็นครั้งที่สาม

“ถ้าอย่างนั้น… ฉันจะทำอาหารให้มากขึ้นถ้าฉันมีเวลา” หลิง อี้หราน กลับมารู้สึกตัว และรู้สึกได้ว่าหัวใจของเธอกำลังเต้นแรง

“โอเค” อี้ จิ่นหลี หัวเราะเบา ๆ

หลิง อี้หราน รีบก้มศรีษะและทำความสะอาดกล่องอาหารกลางวันบนโต๊ะ เมื่อเธอกำลังจะปิดฝา เธอก็ส่งเสียงร้องและดึงนิ้วกลับโดยไม่รู้ตัว เธอสะอื้นออกมาอย่างเจ็บปวด

“เกิดอะไรขึ้น?” อี้ จิ่นหลี ถามอย่างกังวล

“ไม่มีอะไร แค่เล็บของฉัน มันบิ่นเพราะฝากล่องข้าว ฉันจะตัดมันตอนฉันกลับบ้าน” หลิง อี้หราน ตอบ แม้ว่าปกติแล้วเธอจะเล็มเล็บบ่อย ๆ แต่สองสามวันที่ผ่านมาเธอไม่ได้ทำมันบ่อย ๆ ดังนั้นเล็บของเธอจึงยาวกว่าปกติเล็กน้อย

“ขอผมดูหน่อย” อี้ จิ่นหลี กล่าวขณะที่เขาดึงมือเธอเข้ามาใกล้ เขามองดูเล็บของเธอที่บิ่นเล็กน้อยอย่างระมัดระวัง “เล็บนี้เหรอ?” อี้ จิ่นหลี ค่อย ๆ จับนิ้วชี้ข้างซ้ายของหลิง อี้หราน ขึ้นมา และสังเกตว่าขอบเล็บแตกเล็กน้อย มันจะดีขึ้นหลังจากได้รับตัดแต่งบางส่วน

“ใช่” หลิง อี้หราน พยักหน้า

“รอแปปนะ” อี้ จิ่นหลี กล่าว จากนั้นเขาก็หยิบมือถือขึ้นมากดหมายเลขของเลขา “คุณมีกรรไกรตัดเล็บไหม?”

เมื่อหลิง อี้หราน ได้ยินแบบนั้น เธอก็แทบจะสำลักน้ำลาย

อีกคนที่เกือบสำลักน้ำลายคือเลขาที่รับสาย เธอไม่คิดว่าท่านประธานจะโทรหาเธอเพื่อขอ—— กรรไกรตัดเล็บ?!