บทที่ 433

เธอจ้องมองเขาอย่างแปลกใจ “มีอะไรเหรอ?”

เขาเม้มริมฝีปาก สายตาของเขาเริ่มชัดเจนมายิ่งขึ้น เขายิ้มและกล่าวว่า “ไม่มีอะไร ไปเปลี่ยนชุดเถอะ” อี้ จิ่นหลี จึงปล่อยมือออก

หลังจากที่หลิง อี้หราน เข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว อี้ จิ่นหลี ก็หลับตาลงครู่หนึ่ง เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความปรารถนาในสายตาของเขาก็จางหายไป

ก่อนหน้านี้เขารู้สึกต้องการเธอทันทีทันใด!

ความอยากของเขาที่มีต่อเธอดูเหมือนจะหมดไปเร็ว ๆ นี้ ตอนนี้เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย มันคงยากสำหรับเธอที่จะยอมให้เขาอยู่ใกล้ ดังนั้นเขาจึงไม่อยากเสี่ยงที่จะทำให้เธอหวาดกลัว

เธอเป็นเหมือนสัตว์ตัวน้อย ๆ ที่ระมัดระวัง ตื่นตัวและขี้กลัว ทุกย่างก้าวของเธอใช้ความระมัดระวังอย่างมาก เขาต้องใช้ความอดทนรอให้ความหวาดระแวงในใจของเธอที่มีต่อเขาหายไป และรอให้เธอเรียนรู้ที่จะพึ่งพาเขา

เป็นทางเดียวเท่านั้นที่เธอจะสามารถตกหลุมรักเขาได้ และเธอจะไม่วันทิ้งเขาไป!

เขาต้องอดทน… อดทน…

เพียงเพราะเขาต้องการได้รับความรักจากเธอ!

เมื่อหลิง อี้หราน เปลี่ยนเสื้อผ้าและรองเท้ากลับชุดเดิมของเธอ เธอจึงออกมาจากห้องลองเสื้อผ้าเพื่อกลับมาหาอี้ จิ่นหลี เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย การแสดงออกของเขาดูเคร่งขรึมขึ้น

“อะไรเหรอ? คุณคิดอะไรอยู่?” เธอถามเขา

เขาเงยหน้าขึ้นและยิ้ม “ไม่มีอะไร” จากนั้นเขาก็หยิบเสื้อผ้าและรองเท้าที่อยู่ในมือของเธอให้แคชเชียร์ เพื่อที่เขาจะได้ชำระเงิน

เมื่อพวกเขากำลังจะขึ้นลิฟต์ เด็กสาวคนหนึ่งก็วิ่งมายืนอยู่ตรงหน้าอี้ จิ่นหลี “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหยาน ฟางฟาง ปัจจุบันฉันเป็นนักเรียนปีที่สองที่มหาวิทยาลัยเฉิน เราแลกเบอร์กันได้ไหมคะ?”

หญิงสาวมีรูปลักษณ์ที่ดูอ่อนเยาว์และอ่อนหวาน เธอมีผมสีดำตรงที่ยาวประบ่า การแต่งกายของเธอแต่งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้ามีแต่สินค้าแบรนด์เนม ที่เน้นส่วนโค้งของรูปร่างของเธอ เธอดูเหมือนหญิงสาวที่มาจากครอบครัวที่มีฐานะดี