บทที่ 45

ห่าว อี้เหมิง ขอโทษด้วยสีหน้าจริงใจและยังโค้งคำนับอย่างเต็มที่ เธอดูเหมือนว่าใกล้จะขาดใจและได้รับความเห็นใจเป็นอย่างมาก

หลังจากหยุดพักชั่วขณะเธอก็พูดต่อ "ดิฉันจะไปที่ศูนย์บริการสุขาภิบาลเพื่อแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจต่อคนงานสุขาภิบาลที่ช่วยฉันหาแหวน ดิฉันจะบริจาครายได้ทั้งหมดของฉันจากการทำงานในปีนี้และใช้มันพื่อจัดตั้งแผงอาหารเช้า คนงานสุขาภิบาลสามารถรับอาหารเช้าฟรีทุกวันพร้อมบัตรผ่านงาน"

เมื่อวิดีโอของงานแถลงข่าวถูกอัพโหลดบนอินเทอร์เน็ตหลายคนรู้สึกว่าวิกฤตของ ห่าว อี้เหมิง ได้รับการจัดการอย่างดี แม้แต่แฟน ๆ ก็ยังคงโพสต์อย่างไม่มีที่สิ้นสุดเพื่อช่วย ห่าว อี้เหมิง สร้างความประทับใจที่ดี

เป็นผลให้หลายคนรู้สึกว่านี่เป็นเพียงการเข้าใจผิด

ความรู้สึกขอบคุณของ ห่าว อี้เหมิง ที่มีต่อศูนย์บริการสุขาภิบาลนั้นน่าประทับใจมากและดึงดูดผู้สื่อข่าวจำนวนมาก

ผู้อำนวยการศูนย์บริการสุขาภิบาลจัดให้คนงานสุขาภิบาลที่มองหาแหวนในวันนั้นจับมือกับ ห่าว อี้เหมิง ทีละคนและเขาก็รับของขวัญขอบคุณของ ห่าว อี้เหมิง

พี่ซูรับของขวัญและมีความสุขมาก ของขวัญชิ้นนี้นอกเหนือจากซองแดง 500 หยวนแล้วยังมาพร้อมกับเสื้อแจ็คเก็ต เมื่อมองไปที่ป้ายเธอเห็นว่ามันมีมูลค่ามากกว่า 1,000 หยวน

“อี้หราน ทำไมเธอไม่ออกไปรับของขวัญล่ะ?” ซิสเตอร์ซูมองไปที่หลิงอี้หรานซึ่งนั่งอยู่คนเดียวบนเก้าอี้แล้วถาม

“ฉันไม่ต้องการมันน่ะ” หลิง อี้หราน ยิ้ม

“เสื้อแจ็คเก็ตนี้ราคามากกว่าหนึ่งพันหยวนเลยนะ นอกจากนี้ยังมีซองแดงห้าร้อยหยวนทั้งหมดนี้เทียบเท่ากับค่าจ้างหนึ่งในสี่ของเราเลย! ทำไมเธอถึงไม่ต้องการมันล่ะ? พี่ซูกล่าวอย่างเล้าโลม

อย่างไรก็ตาม หลิง อี้หราน ก็ยังส่ายหัว

“เอ้ เด็กน้อย มันก็แค่เดินไปเอาของแล้วก็ออกมาเนี่ย เธอจะไม่เป็นไร” พี่ซูกล่าว และดึง หลิง อี้หราน ขึ้นมาและเดินไปที่ประตู