บทที่ 456

ราวกับว่าเธอสามารถรับรู้ได้ถึงความกังวลของเพื่อนสนิทของเธอ หลิง อี้หรานกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ฉันจะค้นหาความจริงและความยุติธรรมให้กับห่าว เหมยยวี่ และพิสูจน์ว่าฉันบริสุทธิ์!”

“ฉันไม่เป็นไร แล้วเธอล่ะ? เธอกับไป๋ ทิงซินเป็นยังไงบ้าง?” หลิง อี้หรานถาม

“จะอะไรอีกล่ะ? ก็ตามนั้นแหละ” ชิน เหลียนอียักไหล่และกล่าวว่า “เราก็ดูเหมือนคู่รักทั่ว ๆ ไป”

เป็นเพราะมันดู ‘ธรรมดาเกินไป’ บางครั้งเธอมักจะตกอยู่ในภวังค์ความคิดว่าเธอกำลังคบกับไป๋ ทิงซินจริง ๆ เธอยังจมอยู่กับความรู้สึก ‘ออกเดท’ นี้ เธอต้องคอยเตือนตัวเองตลอดเวลาว่าทุกอย่างเป็นเรื่องโกหก ไป๋ ทิงซินแค่ต้องการแก้แค้นเธอ หลังจากที่เธอตกหลุมรักเขา

“ฉันยังไม่เชื่อว่าไป๋ ทิงซิน จะแก้แค้นเธออย่างที่เธอคิด” หลิง อี้หรานกล่าว ถ้าเขาต้องการแก้แค้นเหลียนอี คนอย่างไป๋ ทิงซินมีวิธีมากมายในการทรมานผู้คน เขาไม่จำเป็นต้องเลือกวิธีที่อ้อมค้อมและใช้เวลานานแบบนี้เลย

“ฉันหวังว่ามันจะไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดเหมือนกัน” ชิน เหลียนอีเบะริมฝีปากของเธออย่างไม่พอใจ

หลิง อี้หรานรู้ว่าเหลียนอียังคงคิดว่า ไป๋ ทิงซินคบกับเธอเพื่อต้องการแก้แค้น แต่เนื่องจากเธอไม่รู้เกี่ยวกับไป๋ ทิงซินมากนัก เธอจึงไม่ได้กล่าวอะไรอีก

บางสิ่งสามารถเข้าใจได้จากการประสบการณ์ที่เคยเจอเท่านั้น

เธอไม่ต้องการให้เหลียนอีได้รับความรู้สึกเจ็บปวด ไม่ว่าจะทางใดก็ตาม

พวกเขาออกจากห้องน้ำและตรงไปยังห้องอาหารส่วนตัว

เมื่อพวกเธอเปิดประตูเข้าไปในห้องอาหารส่วนตัว พวกเธอก็เห็นไป๋ ทิงซินวางมือข้างหนึ่งไว้บนโต๊ะและอีกข้างบนเก้าอี้ที่อี้ จิ่นหลี นั่ง เขาโค้งตัวลงครึ่งหนึ่งเพื่อพูดคุยกับอี้ จิ่นหลี

สายตาของพวกเขาเกือบจะอยู่ในระดับสายตาเดียวกัน และใบหน้าของพวกเขาอยู่ใกล้กันมาก

หลิง อี้หรานและชิน เหลียนอีรู้สึกตกใจ ชิน เหลียนอีถึงกับอ้าปากค้างกว้างเกินกว่าปกติ