บทที่ 471

“ไม่... ไม่มีอะไร ฉันแค่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้ฉันจะไปเยี่ยมคุณยาย แต่ยังไม่ได้ซื้ออะไรเลย” หลิง อี้หรานกล่าว อันที่จริงแล้วเธอซื้อของมาสองสามอย่าง แต่ตระกูลห่าว โยนมันทิ้งลงในถังขยะ

“ถ้าเรื่องนั้น ผมซื้อมาให้พี่แล้ว อยู่บนโต๊ะกาแฟ” อี้ จิ่นหลีกล่าว

หลิง อี้หรานมองไปที่โต๊ะกาแฟในห้องของเธอและเห็นลักษณะถุงที่คุ้นเคย มันคือ... ถุงแบบเดียวกับที่เธอซื้อขนมอบที่ห้างในวันนี้ เขา... ซื้อมาแบบเดียวกันหรือเปล่า?

“เป็นแบบเดียวกับที่ฉันซื้อวันนี้หรือเปล่า?” หลิง อี้หรานถามอย่างโล่งอก

“ใช่ ผมซื้อมาเพิ่มอีกสองสามอันด้วย” อี้ จิ่นหลีกล่าว

“คุณรู้ได้ยังไงว่า... เอ่อ ฉันซื้ออะไรมา?” หลิง อี้หรานถามอย่างสงสัย ถึงอี้ จิ่นหลีจะได้ดูวิดีโอแล้ว แต่สิ่งที่เขาเห็นก็แค่ถุงอย่างเดียว

“ผมตรวจสอบประวัติใบแจ้งยอดซื้อ เลยรู้ว่าพี่ซื้ออะไรบ้าง” อี้ จิ่นหลีตอบ

หลิง อี้หรานเข้าใจดีว่าการทำแบบนี้อาจไม่ง่ายสำหรับคนอื่น ๆ แต่มันกลับเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา

“เดี๋ยวนะ ฉันเผลอร้องออกมากะทันหัน ฉันรบกวนคุณหรือเปล่า?” หลิง อี้หรานถาม

“พี่ไม่มีอะไรรบกวนผมหรอก” อี้ จิ่นหลีหมอบลงข้างเตียงของเธอ “ไม่ว่ายังไงก็ตาม พี่ก็คือคนสำคัญอันดับหนึ่งของผม”

หลิง อี้หรานจ้องไปที่ชายตรงหน้าเธอด้วยใบหน้าเรียบ ตอนนี้เขากำลังหมอบอยู่ เขา... เงยหน้ามองมองของเธอ

ราวกับว่าเธอเป็นคนที่อยู่บนท้องฟ้าสูงส่ง

อี้ จิ่นหลีพาหลิง อี้หรานลงไปข้างล่างเพื่อไปหาอะไรกิน และมองดูอีกคนตรงหน้ากลืนกินสิ่งที่ควรจะเป็นอาหารเย็นลงไป แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นอาหารในช่วงเวลาเที่ยงคืน ดวงตาของเขาเข่งครีมเล็กน้อย ขณะที่เขานึกถึงโทรศัพท์ที่ห่าว ฉี่หลงได้โทรหาเขาก่อนที่เธอจะตื่น

ราวกับห่าว ฉี่หลงต้องการทดสอบว่าเขาสนใจอี้หรานมากแค่ไหน ตลอดการโทรเขาไม่หยุดพูดถึงอุบัติเหตุทางรถยนต์