บทที่ 486

ใบหน้าของหลิง อี้หรานร้อนฉ่าเมื่อเธอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนนี้

ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะตื่นแล้ว แต่ยังคงแกล้งหลับตาต่อไป เธอกลัวจะเห็นอี้ จิ่นหลี ถ้าเธอเห็นเขา เธอจะต้องรู้สึกอึดอัดมากอย่างแน่นอน

เธอควรจะพูดอะไรเป็นอย่างแรกเมื่อเห็นเขาเพื่อหลีกเลี่ยงความอึดอัดนี้?

หลิง อี้หรานเริ่มไตร่ตรองเพื่อคิดคำถาม

ก่อนที่เธอจะคิดแผนได้ ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น “ตื่นหรือยัง? ถ้าพี่จะทำแบบนั้น พี่ไม่จำเป็นต้องหลับตาก็ได้ หรือพี่ไม่อยากเห็นผม?”

ร่างของหลิง อี้หรานสั่นระริกเล็กน้อย ขณะที่เธอลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าอันหล่อเหลา... ใบหน้าของอี้ จิ่นหลี!

เขาวางมือของเขาอยู่ไว้บนข้างเตียง เพื่อยันลำตัวให้เอียงไปเล็กน้อย และใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ขณะที่ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขากำลังโรยรินบนผิวหนังของเธอ

ด้วยระยะทางที่อยู่ใกล้กัน เธอสามารถนับจำนวนขนตาของเขาได้

ขนตาดำยาวที่เข้ากันกับดวงตาของเขาเป็นสิ่งที่น่าอิจฉาสำหรับผู้หญิง... ดวงตาของเธอสบกับสายตาของเขา และเธอก็อดคิดไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความยั่วยวนที่เรียกหาเธอ เต็มไปด้วยความปรารถนาที่อยากจะกลืนกินเธอทั้งตัว...

“พี่กำลังคิดอะไรอยู่?” เสียงของเขาดังขึ้น

ใบหน้าของหลิง อี้หรานเปลี่ยนเป็นสีแดงขณะที่เธอกล่าวทันทีว่า “ไม่... ไม่มีอะไร…”

เขาขยับเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น ใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่มุมริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน “พี่คิดถึงเรื่องเมื่อคืนใช่ไหม?”

ฉ่า!

เธอรู้สึกราวกับว่าเลือดของเธอสูบฉีดไปทั่วทั้งใบหน้า ใบหน้าของเธอร้อนมากจนรู้สึกว่าเหมือนมันกำลังจะไหม้

อี้ จิ่นหลียังไม่ยอมแพ้ “เมื่อคืนสนุกไหม?”

หลิง อี้หรานรู้สึกอับอายจากก้นบึ้งหัวใจ ‘ยังไง... ฉันต้องตอบคำถามแบบนี้ยังไง! คำถามนี้น่าอายเกินไป!’