บทที่ 520

“ใช่” จ้าว หยิงอี่กล่าวเสริมว่า “ผู้หญิงคนนี้ไม่มีความละอายเลย ฉันไม่รู้ว่าเธอหลอกลวงอะไรอี้ จิ่นหลี อี้ จิ่นหลีอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้หญิงคนนี้เคยติดคุกมาแล้ว”

เมื่อห่าว อี้เหมิงกับเซียว จื่อฉีได้ยินแบบนั้น ดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เซียว จื่อฉีพยายามที่จะกล่าวอะไรบางอย่าง แต่ห่าว อี้เหมิงกลับสะกิดเซียว จื่อฉีเอาไว้ ซึ่งหมายความว่าไม่ให้เขากล่าวอะไร

หลิง อี้หรานรู้สึกว่ามีคนมองเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ และหลายคนก็ได้ยินสิ่งที่ หวัง อวี่เฉียนและคนอื่น ๆ กล่าวก่อนหน้านี้ ตอนนี้พวกเขามองเธอด้วยความประหลาดใจ, ดูถูก และเสียดสี ราวกับว่าพวกเขากำลังจ้องดูการแสดง

หลิง อี้หรานถอนหายใจกับตัวเอง เธอไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตได้

เธอไม่อยากถูกหัวเราะเยาะอีก หลิง อี้หรานจึงหันกลับและพยายามจะจากไปอีกครั้ง

หลังจากที่เธอก้าวไปได้สองก้าว ร่างกายของเธอก็สั่นสะท้านเมื่อเธอได้ยินเสียงฉีกขาด

หลิง อี้หรานหันกลับมาและเห็นว่าชายกระโปรงของเธอถูกรองเท้าส้นสูงของหวัง อวี่เฉียนเหยียบอยู่ ชายเสื้อคลุมอีกด้านหนึ่งขาด เธอหยุดไม่ทัน เสื้อคลุมก็คงจะถูกดึงลงอย่างแรงด้วยรองเท้าของ หวัง อวี่เฉียนและเธอคงจะอับอายยิ่งกว่าเดิม

หวัง อวี่เฉียนยิ้มอย่างภาคภูมิใจก่อนเริ่มแสดงท่าทีเยอะเย้ย “อ๊ะ ฉันขอโทษทีที่เผลอเหยียบชุดของเธอนะ ถ้าเธออยากซ่อมชุดก็ได้นะ ฉันจะจ่ายให้เอง แต่มาลองคิดดู เธอคงไม่มีโอกาสได้ใส่ชุกดราตรีแบบนี้อีกต่อไปแล้วล่ะ ซ่อมไปก็เสียแรงเปล่า!”

หลิง อี้หรานจ้องมองไปที่หวัง อวี่เฉียนด้วยสายตาแข็งทื่อ ทำให้หวัง อวี่เฉียนหวาดกลัวเล็กน้อย ราวกับว่าหลิง อี้หรานไม่ได้รู้สึกละอายเลย ในทางกลับกัน หวัง อวี่เฉียนกลับรู้สึกเหมือนเป็นตัวตลกในขณะที่หลิง อี้หรานดูเหมือนเจ้าหญิง

‘บ้าจริง! เธอเป็นแค่อดีตนักโทษ เธอจะเป็นเจ้าหญิงได้ที่ไหนกัน?’ ความคิดของหวัง อวี่เฉียนผุดขึ้น ขณะที่เธอมองไปที่หลิง อี้หรานด้วยความเกลียดชังและดูถูก

ลู่ เจินเออร์กับจ่าว หยิงอี่ยกยิ้มริมฝีปาก เห็นได้ชัดว่าพวกเธอกำลังหัวเราะเยาะหลิง อี้หราน