บทที่ 542

หลิง อี้หรานนึกถึงข่าวและคดีลักพาตัวเด็กที่เธอเคยเห็นในอดีต ทันใดนั้นสมองของเธอก็สับสนมากขึ้น

ถ้าอาหยันน้อยถูกลักพาตัวไปจริง ๆ เธอจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง!

แต่ยิ่งเธอวิตกกังวลมากเท่าไร จิตใจของเธอก็ยิ่งว่างเปล่ามากขึ้นเท่านั้น เธอต้องการตามหาอาหยันน้อยให้เจอโดยเร็วที่สุด แต่เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะเริ่มต้นจากตรงไหน

ทันใดนั้นก็มีคนคว้าแขนของเธอเอาไว้ เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นในหูของเธอ “ใจเย็น ๆ”

คำง่าย ๆ สองสามคำที่ทำให้หลิง อี้หรานรู้สึกหมดหนทาง

“ฉันใจเย็นอะไรได้? อาหยันน้อยหายไปแล้ว!” เธอสำลักเสียงของตัวเอง ดวงตาของเธอก็เปียกโปนไปด้วยน้ำตา “มันเป็นความผิดของฉัน ฉันควรจะไปห้องน้ำกับอาหยันน้อยด้วยตัวเอง ถ้าฉันไปกับเขา เขาคงไม่หายตัวไป”

“มันเป็นความผิดของผมเองที่ขอให้พนักงานไปกับเขา แต่พี่มั่นใจได้ว่าเราจะหาเขาเจอ ผมจะสั่งปิดหอประชุมทันทีและค้นหาเขา” อี้ จิ่นหลีกล่าว

“แต่... ถ้าคนที่ลักพาตัวหยันน้อยพาเขาออกไปนอกหอประชุแล้วล่ะ?” หลิง อี้หรานนึกถึงความเป็นไปได้

“ถ้าอย่างนั้นผมจะปิดเมือง ผมจะปิดเมืองภายในสิบนาที เขาไม่สามารถไปที่ทางออกทางหลวงได้ภายในสิบนาทีถ้าปิดเมืองแล้ว แม้แต่คนลักพาตัวก็ยังต้องอยู่ใน ออกจากเมืองนี้ไปไม่ได้ เรามีวิธีมากมายในการตามหาตัวเขา” เขากล่าว

เธอตกใจ ปิดเมืองหรือ?! เมืองที่เจริญรุ่งเรืองดังกล่าวสามารถถูกปิดผนึกได้อย่างง่ายดายได้หรือไม่? แต่คำพูดเหล่านั้นที่ออกมาจากปากของเขา มันก็ยากที่จะเชื่อว่าเขาทำไม่ได้!

“เชื่อผมสิ ผมจะหาอาหยันน้อยเจอ แม้ว่าผมจะต้องพลิกเมืองเฉินทั้งหมดหาเขา ผมก็จะตามหาเขาให้พี่เอง” อี้ จิ่นหลีสัญญา

เขาจะไปตามหาเด็กน้อยด้วยตัวเองเพราะเขาไม่ต้องการเห็นเธอแบกรับความรู้สึกผิดและตราบาปเอาไว้