บทที่ 550

ราวกับว่า ต่อให้คนในภาพจะรักกันมากแค่ไหน มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย

เธอคิดว่าเธอยอมแพ้กับเรื่องนี้ไปแล้ว

ในตอนนี้ เธอแค่ต้องการปกป้องลูกชายและครอบครัวของเธอเท่านั้น!

…

หลังจากที่หลิง อี้หรานกลับมาถึงคฤหาสน์อี้ เธอรู้สึกได้ถึงหัวใจที่หนักหน่วงของเธอ อี้ จิ่นหลีจึงกล่าวว่า “พี่ยังคิดถึงอาหยันน้อยอยู่เหรอ?”

หลิง อี้หรานพยักหน้า “พี่โจวไม่อยากให้เย่ เหวินหมิงตามหา พี่โจวคอยบอกอาหยันน้อยเสมอว่าพ่อของเขาอยู่บนสวรรค์ แต่ในขณะเดียวกัน เย่ เหวินหมิงกลับมีใครอีกคนอยู่ด้วย ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงจะอยู่ห่าง ๆ จากพวกเขาและจะไม่ไปเจอเขาอีกครั้ง”

สิ่งที่เธอพูดทำให้เขาขมวดคิ้ว เธออาจไม่ได้หมายความถึงสิ่งที่พูด แต่เขาในฐานะผู้ฟังคิดว่าคำพูดของเธอนั้นจริงจัง

“เป็นเพราะ... เขาส่งโจว เชียนหยุนเข้าคุกเหรอ?” อี้ จินหลี่ถาม เขารู้สึกประหม่าเมื่อถามคำถามที่แสนธรรมดานี้ออกไป

“ใช่” คำตอบของหลิง อี้หรานดังก้องในใจของเขา

หัวใจของอี้ จิ่นหลีแทบจะหยุดนิ่ง

“แล้วถ้าเป็นผม... พี่จะหนีไปและไม่มาเจอผมอีกไหม?” อี้ จิ่นหลีถามทันที

“ถ้าเป็นคุณเหรอ?” หลิง อี้หรานมองเขาด้วยความสับสน “แต่คุณไม่ใช่เย่ เหวินหมิงเสียหน่อย ฉันจะตอบยังไงดีล่ะ?”

“ผมแค่สมมติ เพราะพี่สัญญาก่อนหน้านี้ว่าพี่จะยกโทษให้กับสิ่งที่ผมทำ แต่... พี่ยกโทษให้ผมได้ไหมถ้าผมทำอะไรเหมือนที่เย่ เหวินหมิงทำ?”

เมื่อเห็นว่าเขาเริ่มจริงจัง เธอจึงคิดอย่างจริงจังและส่ายหัว “อาจจะไม่ บางอย่างคนเราก็สามารถให้อภัยได้ แต่บางอย่างก็ไม่สามารถให้อภัยได้เช่นกัน ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับ ‘สิ่งที่ทำ’ ว่านั่นคืออะไร”