บทที่ 56

ในอดีต เธอและเพื่อนร่วมงานสำนักงานกฎหมายมักจะมาที่นี่เพื่อทานอาหารหลังเลิกงาน สำหรับเธอในตอนนั้น การทานอาหารที่นี่ก็เหมือนกับการทานอาหารในเวลาพักทำงาน

แต่ตอนนี้ มันกลายเป็นอะไรที่หรูหราที่สามารถเพลิดเพลินได้เป็นครั้งคราว

"นั่นก็ค่อยข้างดีเลยนะ พี่สาว พี่สั่งได้เลยทีหลัง" อี้ จิ่นหลี ขัดจังหวะความคิดของเธออย่างหมดจด

หลิง อี้หราน สั่งอาหารที่ถูกกว่าทั้งหมด โดยที่แพงที่สุดคือจานกุ้ง ราคา 48 หยวน ราคารวมของอาหารทั้งหมดอยู่ที่ 178 หยวน

แม้ว่ามันจะไม่ใช่เงินจำนวนมาก แต่มันก็เป็นอาหารที่แพงที่สุดที่หลิง อี้หราน เคยทานมาระยะหนึ่งแล้ว

แม้ว่าในข้อเท็จจริงนั้นอี้ จิ่นหลี ยังคงพยายามเกลี้ยกล่อมให้เธอสั่งเพิ่มอีกเล็กน้อย “พี่ครับ ผมมีเงิน"

อย่างไรก็ตาม หลิง อี้หราน ยังคงกล่าวว่า "แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว แม้ว่าจะเป็นอาหารที่ดีแต่ก็ไม่จำเป็นต้องสั่งมากเกินไป"

หลังจากนั้นไม่นานพนักงานก็เสิร์ฟอาหาร และพวกเขาก็เริ่มรับประทานอาหารกัน อาหารที่นี่ดีกว่าอาหารง่าย ๆ ที่พวกเขามักจะทานกัน

เมื่อพวกเขาเริ่มกินกุ้ง อี้ จิ่นหลี ก็แกะเปลือกให้หลิง อี้หราน อย่างเป็นธรรมชาติจากนั้นใส่กุ้งที่แกะเปลือกแล้วทั้งหมดลงในชามของเธอ

เธอจ้องมองพวกเขาด้วยความงุนงง

“มีอะไรหรือเปล่า? ทำไมไม่กินล่ะ?” เขาถาม

เธอยิ้มจาง ๆ และพูดว่า "ฉันแค่กำลังคิดว่า ที่จริงแล้วจินเป็นคนที่ดูแลคนอื่นได้ดีแค่ไหน ใครก็ตามที่มีโอกาสได้คบกับนายในอนาคตคงจะโชคดีมาก" ขณะที่เธอพูดอย่างนี้เธอก็หยิบกุ้งเข้าปาก

เธอยังจำช่วงเวลาที่เธอเคยดูละครทีวีได้ ครั้งหนึ่งเมื่อเธอได้เห็นพระเอกแกะกุ้งให้นางเอก เธอรู้สึกอบอุ่นมาก

แม้ว่านี่จะเป็นการกระทำเล็กน้อย แต่ก็ยังให้ความรู้สึกหวงแหนและห่วงใย