บทที่ 6

หลิง อี้หราน ตอบ “ฉันไม่เข้าใจการยกย่องของคุณ”

ภายใต้ฤิทธิ์ของแอลกอฮอร์ ผู้ช่วยผู้กำกับเหอพุ่งตรงเข้าไปที่ หลิง อี้หราน และตบหน้าของเธอหันไปด้านขวาอย่างจัง แล้วกล่าวว่า “ถ้าผมอยากให้คุณดื่ม คุณก็ต้องดื่ม ทำไมคุณถึงทำตัวสูงส่งและยิ่งใหญ่ ทั้ง ๆ ที่คุณมันเป็นแค่คนล้มเหลวคนนึง”

ขณะที่เขาพูด เขาหยิบขวดแอลกอฮอร์ขึ้นมาและกรอกเข้าที่ปากของเธอ

หลิง อี้หราน ต้องการที่จะผลักเขาออกไป แต่ความแข็งแกร่งของผู้ชายนั้นมากกว่าผู้หญิงมากไม่ต้องพูดถึงเลยว่า หลิง ลั่วอิน กำลังช่วยตาผู้ช่วยผู้กำกับจากด้านข้างอยู่

ผู้ช่วยผู้กำกับเหอรู้สึกปลื้มใจสำหรับความช่วยเหลือของหลิง ลั่วอิน และกล่าวว่า "ลั่วอิน คุณยังฉลาดนะ ฉันจะคุยกับผู้กำกับและให้ซีนเธอมากขึ้น"

โดยธรรมชาติแล้ว หลิง ลั่วอิน ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก “ขอบคุณผู้ช่วยผู้ช่วยผู้กำกับเหอค่ะ พี่สาวของฉันไม่ฉลาดดังนั้นโปรดเข้าใจด้วยค่ะ”

หลิง อี้หราน ไม่รู้ว่าเธอถูกบังคับให้ดื่มไวน์ไปมากแค่ไหน ความต้านทานต่อแอลกอฮอล์ของเธอไม่ดีนักและในขณะนั้นเธอรู้สึกมึนเมาเล็กน้อย เธอพยายามควบคุมสติเป็นครั้งสุดท้าย “ฉัน… ฉันอยากกลับ…”

“ได้สิ ผมจะพาคุณกลับไปเเดี๋ยวนี้ล่ะ” ผู้ช่วยผู้กำกับเหอประคองหลิง อี้หราน ด้วยแขนทั้งสองของเขา แววตาของเขาเต็มไปด้วยตัณหา

ผู้หญิงตรงหน้าของเขานั้นไม่ได้มีเสน่ห์ดึงดูดเย้ายวนอารมณ์ทางเพศเลยเเต่เมื่อเขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้ ครั้งหนึ่งเคบเป็นเเฟนกับคุณเซียว เขาก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของผู้ช่วยผู้กำกับก็ดังขึ้น

เดิมทีเขาต้องการวางสาย แต่เมื่อเห็นหมายเลขผู้โทรเขาก็ยังหยิบมันขึ้นมา แล้วนั่นก็คือผู้กำกับที่โทรมา

โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้กำกับคนนี้ซึ่งเป็นพี่ชายของเขา เขาพึ่งบารมีพี่ชายของเขาเพื่อเข้ารับตำแหน่งผู้ช่วยผู้กำกับนี้

อย่างไรก็ตามหลังจากที่รับสายโทรศัพท์ ผู้ช่วยผู้กำกับเหอก็รู้สึกเหมือนได้ตื่นจากอาการมึนเมาอย่างกะทันหัน ใบหน้าของเขาซีดเซียวลงเเละหายใจเร็วขึ้น

“เป็นไปได้อย่างไร… ได้อย่างไรกัน? เธอ เธอ… เธอมันแค่คนงานสุขาภิบาลที่ไม่มีภูมิหลังอะไร แม้ว่าแฟนเก่าของเธอจะเป็นเซียว จื่อฉี แต่ตอนนี้เซียว จื่อฉี ก็มีคู่หมั้นเเล้ว เขาไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องแยเเสเธอเลย ถ้าไม่อย่างนั้นแฟนเก่าของเขาจะมาเป็นคนงานสุขาภิบาลทำไมกัน?

“อย่างไรก็ตามแกอย่าได้กล้าที่จะเเตะต้องผู้หญิงคนนี้ และแกก็ต้องปล่อยเธอออกไปอย่างปลอดภัย แกต้องรู้ว่าเจ้านายของบริษัทแกเองโทรมาเตือนฉันเเล้ว เจ้านายยังบอกอีกว่าถ้าในคนนี้เกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนี้ ทีมงานฝ่ายผลิตทั้งหมดจะถูกไล่ออกในวันพรุ่งนี้ และสำหรับแก แกจะไม่ได้อยู่ในเมืองเฉินอีกต่อไป” ผู้กำกับเหอ กล่าว เมื่อเขานึกถึงคำเตือนที่จริงจังของเจ้านายในตอนนี้เขาก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที

“เป็นไปได้อย่างไร? มูลค่าการลงทุนกว่าร้อยล้านดอลลาร์? ไล่ออกงั้นเหรอ?” ผู้ช่วยผู้กำกับถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “ผู้หญิงคนนี้มันเป็นใครกัน?”

“แล้วฉันจะรู้ไหมล่ะ? แต่แกคือคนที่ทำให้เกิดเรื่องยุ่งเหยิงนี่ ถ้าแกกล้าที่จะเเตะต้องเธอแม้แต่ปลายผม เดี๋ยวดูกันว่าฉันจะทำกับแกอย่างไร!" ผู้กำกับเหอพูดอย่างกระโชกโฮกฮาก “แล้วตอนนี้เธอเป็นยังบ้าง? สบายดีอยู่อยู่ ใช่ไหม?”

ผู้ช่วยผู้กำกับเหออยากจะร้องไห้ออกมา แต่ก็ไม่มีน้ำตาให้ออกมาเลย เขาไม่กล้าที่จะพูดว่า เขาตบหลิง อี้หราน และบังคับให้เธอดื่มไวน์ไปครึ่งขวด

ตอนนี้หลิง อี้หราน เดินโซซัดโซเซเพื่อเปิดประตูห้องส่วนตัวและออกไป หลิง ลั่วอิน ก้าวไปข้างหน้าและพยายามหยุดเธอ การเสียสละของเธอ น้องสาวของเธอไม่ได้สนใจอะไรตราบใดที่เธอจะมีชื่อเสียง

สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือ ผู้ช่วยผู้กำกับเขาพุ่งไปตบเธออย่างแรง หลิง ลั่วอิน สะดุดและเกือบล้มลงกับพื้น

“ทำไมคุณไม่หยุดเธอ?” มันรู้สึกเหมือนกับว่าผู้ช่วยผู้กำกับเหอเกลียด หลิง ลั่วอิน แทบจะตายเเล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะยัยผู้หญิงคนนี้ เขาคงไม่ต้องมาลงเอยกับความยุ่งเหยิงนี่หรอก?

หลิง ลั่วอิน มองไปที่ผู้ช่วยผู้กำกำกับเหอด้วยความตกใจขณะที่เขาเปิดประตูด้วยความเคารพ เขาปล่อยให้หลิง อี้หราน เดินออกจากห้องไป “ผู้ช่วยผู้กำกับ ทำไมคุณถึง... ?”

“เธอพยายามจัดฉากฉันเหรอ? พี่สาวของเธอเป็นใคร?” ผู้ช่วยผู้กำกับเหอถามอย่างเครงเครียด

หลิง ลั่วอิน มองใบหน้าของเธออย่างว่างเปล่า “มีโล่อันใหญ่ที่ปกป้องหลิง อี้หราน? ทำไมข้าถึงไม่รู้เรื่องนี้?!"

ตอนนี้หลิง อี้หราน เดินโซซัดโซเซออกมาจากห้อง ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ลอยบนอากาศและการมองเห็นของเธอก็พร่ามัวมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ฉันต้องกลับไป… ฉันต้องกลับไปอย่างรวดเร็ว ฉันจะตกอยู่ในอันตรายถ้าหมดสติไปข้างนอก

เธอพยายามอย่างเต็มที่เพื่อบอกตัวเองว่ากำลังจะกลับบ้าน แต่ร่างกายของเธอดูเหมือนจะควบคุมไม่ได้

“ที่ไหน… ฉันควรไปที่ไหนดี?”

ร่างสูงที่พล่ามัวปรากฎต่อสายตาของเธอ ร่างสูงนั้น… ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยและทำให้เธอสบายใจ เธอรู้สึกว่าตราบใดที่ร่างนั้นอยู่ตรงนั้นเธอจะปลอดภัย

หลิง อี้หราน เดินเข้าไปหาร่างนั้นทีละก้าวด้วยความยากลำบาก ในที่สุดเธอก็มาถึงตรงหน้าสิ่งนั้น เธอเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ร่างสูงนี้ ดวงตารูปอัลมอนด์ของเธอดูเหมือนจะไม่ได้โฟกัสเลย แต่ริมฝีปากของเธอเผยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะช่วยลดภาระอันหนักอึ้งนี้ได้ “จิน...”

ในวินาทีต่อมาในที่สุดเธอก็ปิดเปลือกตาลง ร่างกายที่เอนไหวของเธอก็ล้มลง

เขาจับร่างที่ล้มลงของเธอด้วยแขนข้างเดียว อี้ จิ่นหลี จ้องไปที่แก้มของผู้หญิงในอ้อมกอดของเขา นิ้วของเขาค่อย ๆ ลูบไล้ไปบนแก้มที่มีรอยตบอย่างชัดเจนของเธอ แววตาของเขาส่องสะท้องถึงความเยือกเย็น

“นายน้อยอี้ครับ” เกา ฉงหมิง วางโทรศัพท์มือถือลงไว้ในมือและอธิบายถึงสถานการณ์ที่เขาพบอย่างละเอียด “คุณหลิงถูกบังคับให้ดื่มไวน์แดงแล้วเธอก็ถูกตบครับ”

"อย่างนั้นเหรอ? ทำลายมือของคนที่ตบเธอซะ" ยี่ จินลี่พูดแล้วอุ้ม หลิง อี้หราน ขึ้นและนั่งลงในรถ

เกา ฉงหมิง ถึงกับตกใจ “นายน้อยอี้ ป้องป้องหลิง อี้หราน?” ก่อนหน้านี้นายน้อยอี้ไม่ได้ทำอะไรที่เป็นการแก้เเค้นเมื่อคู่หมั้นของเขาเสียชีวิต แต่ตอนนี้ ด้วยจำเลยความผิดในอุบัติเหตุครั้งนั้นเขา …

ภายในรถ อี้ จิ่นหลี รู้สึกอย่างเดียวว่ารอยบนแก้มของเธอสะดุดตามาก เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นแค่ของเล่นสำหรับเขา แต่ทำไมเขาถึงเป็นทุกข์เมื่อเห็นว่าเธอได้รับบาดเจ็บจากกระทำของใครบางคน

น่าสงสารงั้นหรือ? แต่เมื่อไหร่ที่เขารู้สึกสงสารใคร?

—

เมื่อหลิงอี้หรานตื่นขึ้นมาเธอก็เห็นเพดานของบ้านเช่าและ... ใบหน้าที่คุ้นเคย

“จิน!” หลิง อี้หราน ลุกขึ้นนั่งทันที แต่ศีรษะของเธอนั้นก็ปวดตุบ ๆ ทันใดนั้นเธอก็หายใจเข้าลึก ๆ และพูดหลังจากนิ่งไปสักพักว่า "อย่างไร... ฉันกลับมาที่นี่ได้อย่างไรกัน? เห็นได้ชัดว่าฉันอยู่ที่คลับเฮาส์…”

ฉากก่อนหน้าในห้องนั้นฉายซ้ำในความคิดของเธอ และการแสดงออกของเธอก็ค่อย ๆ มืดมัวลง

"ผมเห็นพี่ออกมาจากทางเข้าคลับนั่น ผมก็เลยพาพี่กลับมา" อี้ จิ่นหลี กล่าว

“แต่ฉันไม่ได้บอกนายว่าฉันไปที่นั่นนี่นา”

"ตอนที่พี่รับโทรศัพท์ผมได้ยินที่อยู่" เขากล่าว “พี่อยากดื่มน้ำสักหน่อยไหม? จะรู้สึกดีขึ้น”

เขายื่นแก้วน้ำอุ่นให้กับเธอ เธอจิบมันสักสองสามครั้งแล้วรู้สึกสบายตัวขึ้น

“ฉันไม่ได้ทำอะไรแปลก ๆ ตอนที่ฉันเมาเหรอ?” เธออดไม่ได้ที่จะถาม

บทที่ 7

"ไม่" เขาพูด แต่เขาจำได้ว่าหลังจากที่เขาอุ้มเธอกลับไปที่อพาร์ทเมนต์ ตอนที่เขาจะวางเธอลงบนเตียงทันใดนั้นเธอก็ผลักเขาลงบนเตียงมองเขาด้วยสายตาที่เมามายของเธอ

ในขณะนั้นเขารู้สึกแปลกใจว่าทำไมเขาถึงประมาทขนาดนี้ ถ้าเป็นคนที่ต้องการฆ่าเขา เขาก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยเลย!