บทที่ 601

“ทำไมเราถึงมาที่นี่?” หลิง อี้หรานถามด้วยความสงสัย

อี้ จิ่นหลีเม้มริมฝีปากบางของเขาเข้าด้วยกันและมองรอดผ่านหน้าต่างรถไปที่วิวเมืองเฉิน

พ่อของเขาพาเขามาที่นี่เมื่อตอนที่เขายังมีชีวิตอยู่และพูดกับเขาว่า “ลูกรู้อะไรไหม จิน? เมื่อไหร่ก็ตามที่ลูกได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุด ลูกจะเข้าใจว่าความโดดเดี่ยวมันเป็นยังไง แต่ถ้าลูกไม่ได้ยืนอยู่บนจุดสงสุด ลูกจะไม่สามารถแม้แต่จะควบคุมโชคชะตาของตัวเองได้”

ดังนั้น ถ้าเขาต้องการที่จะควบคุมโชคชะตาของเขา เขาจะต้องปีนขึ้นไปบนยอดเขาต่อไป!

และเมื่อใดก็ตามที่เขาอารมณ์เสีย เขาจะมาที่นี่และมองดูที่เส้นขอบฟ้าที่ตัดกับเมืองเฉิน เขาบอกตัวเองว่าสักวันหนึ่งเขาจะเป็นผู้ควบคุมโชคชะตาของตัวเอง

นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้มาที่นี่ตั้งแต่เข้ารับตำแหน่งที่อี้ กรุ๊ป?

ย้อนกลับไปในตอนนั้น เขาคิดว่าเขาสามารถควบคุมโชคชะตาของเขาได้แล้วและจะไม่มีใครผลักเขาลงมาอีก

แต่เมื่อเขาขับรถมาที่นี่อีกครั้ง มันทำให้เขาเริ่มคิด

ว่าเขาเป็นผู้ควบคุมโชคชะตาของเขาจริง ๆ หรือโชคชะตาของเขาอยู่ในมือของคนอื่นกันแน่?

บุคคลนั้นสามารถควบคุมอารมณ์ทั้งหมดของเขา ทำให้เขากระวนกระวายใจและแม้กระทั่ง... ทำให้เขารู้สึกกลัวถึงความสูญเสียตลอดกาล!

อี้ จิ่นหลีหันศีรษะกลับไป ดวงตาสีเข้มของเขาจ้องมองไปที่หลิง อี้หรานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา

ปลายนิ้วเรียวของเขาปลดเข็มขัดนิรภัยในขณะที่เขาเอนตัวเข้าไปหาเธอ “ก็ได้ พี่พูดได้แล้ว ทำไมพี่กับกู้ ลี่เฉินถึงมาอยู่ร้านเดียวกัน? ทำไมเขาถึงรับโทรศัพท์ตอนที่ผมโทรหาพี่?”

เขาหลุบตาลงต่ำเพื่อหลบซ้อนสายตาที่หม่นหมอง