บทที่ 620

เขาน่าจะกอดเธอไว้ให้แน่นตั้งแต่แรก!

“เฮ้ ทำไมนายมาดื่มคนเดียวล่ะ?” เสียงของเย่ ฉงเว่ยดังขึ้นขัดจังหวะกู้ ลี่เฉิน “นายมาที่นี่ไม่บ่อย ดื่มคนเดียวไม่น่าเบื่อเหรอ?”

‘น่าเบื่อเหรอ?’

กู้ ลี่เฉินหมุนแก้วในมือและเหลือบมองผู้คนรอบตัวเขา

เหตุผลเดียวที่เขาตกลงเข้าร่วมงานของเย่ ฉงเว่ยในวันนี้เพราะเขาต้องการขจัดความเครียดของเขา

แต่เขากลับพบว่ามันมีค่าเท่าเดิม

เขาเอาแต่นึกถึงหลิง อี้หรานและไม่สามารถเอาเธอออกจากหัวได้

“ยังไงก็เถอะ ฉันได้ยินมาว่านายกับจิ่นหลีทะเลาะกันเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?” เย่ ฉงเว่ยถาม

กู้ ลี่เฉินหันไปมองเพื่อนสนิทขณะที่ยิ้มมุมปาก “นายก็รู้อยู่แล้วหนิ”

เย่ ฉงเว่ยตกตะลึง “จริงดิ?” เขาได้ยินข่าวโครมลอยแต่มันกลับกลายเป็นเรื่องจริง “นายทะเลาะกับจิ่นหลีได้ยังไง?”

พวกเขารู้จักกันตั้งแต่เด็ก เย่ ฉงเว่ยคิดมาตลอดว่าบุคคลที่จะมีปัญหากันน้อยสุดคืออี้ จิ่นหลีกับกู้ ลี่เฉิน

ผู้ชายทั้งสองคนนี้ต่างมีเหตุผลและชั่งน้ำหนักข้อดีและข้อเสียของทุกสิ่งอย่าง อี้ จิ่นหลีไม่เคยแยแสกับอะไร แน่นอนว่านั่นคือก่อนที่เขาได้พบกับหลิง อี้หราน เย่ ฉงเว่ยสังเกตได้ว่าเขาห่วงใยผู้หญิงคนนั้นมาก

สำหรับลี่เฉิน ในความเห็นของเย่ ฉงเว่ย เพื่อนคนนี้มักมีทัศนคติที่ค่อยข้างห่างเหินต่อผู้คน สิ่งเดียวที่ลี่เฉินสนใจคือเจ้าของสร้อยข้อมือเส้นนี้

แม้แต่ในวงสังคมของพวกเขา พวกเขามักจะเดิมพันกันว่าลี่เฉินจะใช้เวลานานแค่ไหนในการตามหาเจ้าของสร้อยข้อมือเส้นนี้