บทที่ 637

จูบของพวกเขาเริ่มหนักหน่วงขึ้น เธอเป็นเหมือนเด็กซน เธอจูบเขาขณะที่มือของเธอกำลังเล่นซุกซนอยู่กับร่างกายของเขา

อี้ จิ่นหลีรู้สึกเหมือนเขากำลังสูญเสียการควบคุม

ทันใดนั้น เขาก็คว้ามือเธอไว้และพูดขึ้น “พอ... พอแล้ว... อี้หราน”

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาอาจจะได้ทำกับเธอในรถ

หลิง อี้หรานกระพริบตาราวกับเด็กน้อย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน

‘พอแล้ว? ทำไมฉันถึงคิดว่ามันยังไม่พอล่ะ... ยังไม่พอ?’

‘ฉันต้องการเขา! ฉันอยากให้เขาอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา เวลาที่ได้อยู่กับเขา ฉันไม่จำเป็นต้องกลัวอะไร!’

“จิน...” เธอพึมพำ พร้อมกับยกมือสัมผัสแก้มของเขา เธอพยายามจ้องจดจ่ออยู่ที่เขาด้วยสายตาพร่ามัว “คุณ... อึก... ดูดีมาก" เธอพึมพำและสะอึกระหว่างพูด

คิ้วและดวงตาที่งดงามนั้นดูราวกับภาพวาดของศิลปินชื่อดัง

‘ผู้ชายคนนี้เป็นแฟนฉันจริง ๆ เหรอ? เขา... จะแต่งงานกับฉันเหรอ?’

“ฉันเคยเห็นรูปถ่ายของ... ห่าว เหมยยวี่ เธอสวยจัง... คุณกับเธอ... ดูเข้ากันได้ดี ในข่าวมักจะบอกว่าพวกคุณ… เป็นคู่รักกิ่งทองใบหยก...” เธอ พึมพำต่อไปว่า “คุณ... คุณรักเธอไหม... ทำไม... คุณไม่ตามหาความจริงในตอนนั้น... ตอนที่เธอเสียชีวิต...”

คำพูดของเธอทำให้เขาตัวแข็งทื่อ

บางทีเขาอาจจะได้ยินคำพูดแบบนี้ของเธอ เพียงแค่ตอนที่เธอเมาเท่านั้น

ดวงตาของอี้ จิ่นหลีดูอ่อนโยนขึ้น “คนที่ผมรักคือพี่คนเดียว”